salut ....

.... en de kost!

We zien ons op

www.sunnymoon.be

een nieuwe stek!

ce soir

Tonight, tonight!
When the sky is dark yet remarkably bright!
I just might!
Give the moon some extra-sunny light!

Ehem. Vanavond dus. Zit sunnymoon naar alle waarschijnlijkheid in een nieuw kleedje!
Want naast interviews geven op de radio en voor de TV werken enzo heeft Pietel me ook een nieuwe layout geschonken. Ik trots! En dankbaar!

Toenaait, peoplez!

Heilige drievuldigheid

Na een drie-en-een-half uur durende les bedrijfsbeheer alwaar ik alle BTW-aftrek-regeltjes heb ingeoefend, begon mijn buikje grondig te grommen. Eerst werd de puddingvoorraad van gisteren aangesproken, vervolgens een old-skool penny (onder de slogan "retrouvez le penny de votre enfance") en tot slot een halve peer. Al snel drong het tot me door dat ik een alliteratiedessert had verorberd: pudding - penny - peer, allemaal samen in mijn puik. Een heilige drievuldigheid zowaar. Meer moet dat niet zijn.

De gustibus et coloribus ...

In navolging van kerygma's post over vervlogen fashiontrends, herinner ik me dat ik tijdens onze trip in Zweden weer wat lelijke toekomstige trends heb gespot. Ik ga het dus niet over het pijnlijke verleden hebben (als ik de witte sokken met fluo-new-beat smilies oprakel weet u zeker waar ik het over heb), maar over de toekomst. Zweden zijn namelijk nogal gevoelig voor trends vanuit de US of A die vroeg of laat overwaaien naar het Oude Europa. Probleem is dat ik nu niet weet of die nieuwe trends op modieus vlak een verbetering dan wel een verslechtering zijn vergeleken met die smalle leren 'cravatte' van mijn plechtige communie.

Een korte opsomming zal misschien wat verheldering brengen bij deze boude stelling:
- decolletés voor mannen. Mannen met V-necks die reiken tot tussen hun tepels, met de bedoeling om hun al dan niet weelderig aanwezige borstwoud te tonen (of hun cleavage natuurlijk).
- veel te smalle stretch-jeans, deze keer niet met botinnen maar met all-stars. Zowel voor jongens als voor meisjes. Helemaal in de stijl van de heroine-chic van Pete Doherty (aka het dope-lief van Kate Moss). Probleem is dat de jongens en meisjes er ook min of meer hetzelfde kapsel op na houden en dat de grens der geslachten bijzonder vaag wordt op die momenten.
- de pijpen van uw baggy-pants in uw (bij voorkeur witte) sokken stoppen. Kwestie van helemaal geen street-credibility meer over te houden.
- fluo groene/gele/paarse/blauwe plastieken klompen! Het zou design moeten zijn, maar ze zijn werkelijk zo lelijk als de nacht. Birkenstocks zijn cool, fluo-paarse plastic klompen niet (en volgens mij krijg je er ook nog stinkvoeten in).

Nog iemand toekomstige spuuglelijke trends gespot? Signaleer ze, dan kunnen we ons er al mentaal op voorbereiden.

nevels

Terwijl heel België moord en brand kraait over de staking (ik werd deze morgen mijn bed uitgefloten door de stakingspiket aan het sigarenfabriekje op het eind van onze straat) (maar dat was niet erg, ik moest toch opstaan), ondervind ik als één van de weinigen, zo blijkt, hier hoegenaamd geen last van. Ik woon en werk immers in Leuven, en meer nog, ik werk thuis in de voormiddag, dus ik ben vanuit mijn bed via de douche achter de PC gekropen zonder piketten en files of de afwezigheid van openbaar vervoer te moeten overwinnen. Aren't I lucky! :)

Terwijl iedereen met zijn neus op de facts of life gedrukt wordt en zich er (terecht) blauw aan ergert, zit ik naast een heerlijke warme gaskachel met een bakje troost op m'n laptop te werken. Geen hoofd vol ergernis. Plaats genoeg om te mijmeren. En dat treft, dat is nu net één van mijn favoriete bezigheden!

Ik ben best wel een fan van mist. De wereld ziet er net iets sprookjesachtiger uit, en alles lijkt wat meer onwezenlijk en wat minder echt. Ideaal voor een escapist als mezelve. Voorbije dinsdag was ik treingewijs op weg naar Sint Niklaas. Ik keek door het raam. De velden waren gehuld in dichte nevels. Ik begon te watertanden en gaf mijn ogen de kost. Algauw bleek dat in een veld vol mist de dierenwereld op zijn kop staat. Ik zag enkele schimmen grazen in een wei die mij nogal mager leken voor your typical belgian blue. Het bleken herten te zijn, met gewei en al! Sinds wanneer staat er wild in de wei? Horen die niet rond te springen in een bos, while dodging bullets en zo?
Enkele minuten later reden we langs een rivier, alwaar ik een enorme vogel op een tak zag zitten. Nadere inspectie wees uit dat het een reiger met een uilencomplex was. In plaats van elegant aan een waterkant te poseren op zijn lange stelten, had hij z'n poten ingetrokken en leek hij meer op een uit de kluiten gewassen keizerspinguïn. Op een takje.
Even verderop maakten enkele pony's gekke bokkesprongen en sierlijke salto's. En tegen het einde van m'n rit zag ik enkele struisvogels dansen in een wei. Ze wapperden enthousiast met hun vleugels. Ik zwaaide vol ongeloof terug.

Een eenduidige conclusie hierover kan ik u niet bieden, beste lezertjes. In tijden van mist zijn de dieren in hun nopjes. Of in tijden van mist slaat mijn fantasie op hol. Vast staat dat tussen Leuven en Sint Niklaas er enkele vreemde veehouders met een twisted notion van vee wonen. Waar is de tijd dat enkel koeien in de wei graasden?

uh?

Gisteren, zoals een opmerkzaam lezertje mij wist te vertellen, was het Wereld Dierendag. Dat verklaart meteen waarom ik, toen ik thuiskwam en vermoeid in de zetel plofte terwijl mijn loverboy stond te kokerellen (om beurten hoor mensen, om beurten), toevallig langs Rad van Fortuin zapte en bleef hangen om dat er naast de drie kandidaten 3 HONDEN zaten. Huh? En niet zomaar honden, neen, een enorme Dobermann, en Samsonesk geval en een piepklein keffertje in het midden dat behoorlijk geïntimideerd was door de twee andere gargantueske exemplaren.
'Hoeveel lager kan je nog vallen', schreeuwde ik naar Luc Appermont, terwijl ik tegelijkertijd toch een beetje ontgoocheld was, want ik had gehoopt dat ook hij misschien een hondje onder de arm zou hebben, een nichterige chihuahua à la Tinkerbell of zo. Maar neen hoor. Ik had er een foto van moeten trekken, want die drie kandidaten met hun trouwe viervoeters rond het Rad van Fortuin, dat zag er een beetje uit als een parlementaire sessie in Absurdistan. Maar natuurlijk was ik veels te lui om uit m'n zetel te kruipen. Ik had nog net genoeg kracht om weg te zappen. En dat heb ik dan ook gedaan :)

party animal

foto GH

Deze dude vierde onlangs zijn tweejarig bestaan.
*loud cheers!*

foto GH

Het Pluisgespuis -zoals hij ten huize sunnymoon bekend staat - leidt hier nog steeds een luizenleventje dat vooral bestaat uit eten, drinken, vrouwenharten breken ('hoe schatteeeuug'!!!!), zich om de drie minuten wassen (smetvrees, uhuh), en languit in zijn mandje liggen. Zijn appelverslaving is bijna onder controle. Hij is bovendien bijzonder aangenaam in de omgang en zo knuffelbaar dat ik me elke dag opnieuw moet inhouden om hem niet plat te drukken. En geloof me, dat is snel gebeurd. Pluisje is er al een paar keer stevig verfrommeld van afgekomen.

vragen staat vrij

Het was vorige week dinsdag. Ik kwam net uit het station gelopen, en ik was vermoeid. Mijn gemoed werd bezwaard door de afwezigheid van enige vorm van esthetiek in de spuuglelijke krakende oude rooie trein van Sint Niklaas naar Leuven. Gedachten aan veel werk en zo drukten op mijn schouders. Bovendien regende het pijpestelen, niet alleen in maar ook op mijn hoofd, aangezien ik geen paraplu bijhad. En het regende ook op mijn voeten, want die ochtend had ik - in de overtuiging dat het die dag echt wel de laatste mooie zomerdag zou zijn - teenslippers aangedaan. Kortom, het was een snertavond en ik slaakte dan ook een diepe zucht vol gevoelige pathetiek alvorens de tocht naar huis aan te vatten. Want een drama queen, dat ben ik ten gepaste tijde wel.
Ik liep over de Bondgenotenlaan en plots doemde er twee meisjes op uit de regenmist. Ze hadden leren jekkies en van die buffalos aan, en hun permanentje was uitgezakt door de regen. *ril*
M'n dag werd met de moment minder esthetisch. 'Oscar Wilde zou zich omdraaien in zijn graf!' dacht ik, en ik fronste. Eén van de meisjes had een plastic mapje vast, de andere hield stoer maar onwennig een sigaret in de mond. Ik richtte mijn blik op deze aanval tegen de goede smaak, want ze spraken me aan.
'Mag ik U even iets vragen,' vroeg het meisje met het mapje.
Ik knikte, want vragen staat vrij.
'Wij zijn van het vierde jaar en moeten een marktonderzoekje doen voor onze mini-onderneming. Wat zou U liefst kopen: een anti-stress ontspanningpakket of een ijsglas?'
Vastberaden plooide ze het mapje open en trots toonde ze me haar twee ingenieuze ideeën. Een relaxpakket, dat bestond uit potjes en tubekes. Zag er niet echt wereldschokkend uit. Maar dat ijsglas, mensen! Het zag er een gewoon glas uit. Ik luisterde met opgetrokken wenkbrauw naar het meisje die me uitlegde dat het een glas was uit echt ijs. Dat je water in een vormpje moet gieten en in de diepvries steken en er na een uur uit halen en zo hé, heb je een glas van ECHT IJS, en dan blijft Uw drankje daar goed koel in. Ze glunderde bijna, terwijl het andere meisje nog eens een trek van haar sigaret nam en de rook door haar neus blies. Ik was onder de indruk. En toch ook weer niet.
'Wat zou U het liefst kopen?' vroeg het meisje nog eens. Ik overwoog de opties en liet m'n fantasie de vrije loop.
In gedachten zag ik het meisje enthousiast haar ijsglas ter hand nemen om een slokje van haar ijsgekoelde limonade te nemen. Ik zag de ijsklomp uit haar handen glippen en heel hard op haar tenen-gehuld-in-buffalo's vallen. Vervolgens zette ze een puike cartoon-impressie neer door luid gillend met haar teen in de hand op en neer te springen. Het andere meisje verging van het lachen en verslikte zich in haar sigaret. Er kwamen rookwolkjes uit haar oren.
Haah. Niets zo goed voor het humeur als een portie imaginaire slapstick.
Ik kon m'n binnenpret bijna niet de baas. Mijn gezicht vertrok zich in een brede grijns. 'Ik denk toch maar het relaxpakket', zei ik. Intussen reikte de glimlach tot achter mijn oren. 'Maar ik zou het een pretpakket noemen'.
De twee meisjes glunderden, een beetje uit het lood geslagen door m'n enthousiaste grijns. Ze bedankten me voor de tip en liepen verder. Ik haalde me nogmaals het glibberige ijsglas voor de geest en zei bij mezelf 'dat ijsglas, daar hadden ze nog niet echt greep op'. En toen liep ik luidkeels lachend doorheen de regen naar huis.

mijn kindertijd

(klik op afbeelding om te vergroten)

.... ik was gelukkig gezegend met zen-boeddistische ouders