vragen staat vrij

Het was vorige week dinsdag. Ik kwam net uit het station gelopen, en ik was vermoeid. Mijn gemoed werd bezwaard door de afwezigheid van enige vorm van esthetiek in de spuuglelijke krakende oude rooie trein van Sint Niklaas naar Leuven. Gedachten aan veel werk en zo drukten op mijn schouders. Bovendien regende het pijpestelen, niet alleen in maar ook op mijn hoofd, aangezien ik geen paraplu bijhad. En het regende ook op mijn voeten, want die ochtend had ik - in de overtuiging dat het die dag echt wel de laatste mooie zomerdag zou zijn - teenslippers aangedaan. Kortom, het was een snertavond en ik slaakte dan ook een diepe zucht vol gevoelige pathetiek alvorens de tocht naar huis aan te vatten. Want een drama queen, dat ben ik ten gepaste tijde wel.
Ik liep over de Bondgenotenlaan en plots doemde er twee meisjes op uit de regenmist. Ze hadden leren jekkies en van die buffalos aan, en hun permanentje was uitgezakt door de regen. *ril*
M'n dag werd met de moment minder esthetisch. 'Oscar Wilde zou zich omdraaien in zijn graf!' dacht ik, en ik fronste. Eén van de meisjes had een plastic mapje vast, de andere hield stoer maar onwennig een sigaret in de mond. Ik richtte mijn blik op deze aanval tegen de goede smaak, want ze spraken me aan.
'Mag ik U even iets vragen,' vroeg het meisje met het mapje.
Ik knikte, want vragen staat vrij.
'Wij zijn van het vierde jaar en moeten een marktonderzoekje doen voor onze mini-onderneming. Wat zou U liefst kopen: een anti-stress ontspanningpakket of een ijsglas?'
Vastberaden plooide ze het mapje open en trots toonde ze me haar twee ingenieuze ideeën. Een relaxpakket, dat bestond uit potjes en tubekes. Zag er niet echt wereldschokkend uit. Maar dat ijsglas, mensen! Het zag er een gewoon glas uit. Ik luisterde met opgetrokken wenkbrauw naar het meisje die me uitlegde dat het een glas was uit echt ijs. Dat je water in een vormpje moet gieten en in de diepvries steken en er na een uur uit halen en zo hé, heb je een glas van ECHT IJS, en dan blijft Uw drankje daar goed koel in. Ze glunderde bijna, terwijl het andere meisje nog eens een trek van haar sigaret nam en de rook door haar neus blies. Ik was onder de indruk. En toch ook weer niet.
'Wat zou U het liefst kopen?' vroeg het meisje nog eens. Ik overwoog de opties en liet m'n fantasie de vrije loop.
In gedachten zag ik het meisje enthousiast haar ijsglas ter hand nemen om een slokje van haar ijsgekoelde limonade te nemen. Ik zag de ijsklomp uit haar handen glippen en heel hard op haar tenen-gehuld-in-buffalo's vallen. Vervolgens zette ze een puike cartoon-impressie neer door luid gillend met haar teen in de hand op en neer te springen. Het andere meisje verging van het lachen en verslikte zich in haar sigaret. Er kwamen rookwolkjes uit haar oren.
Haah. Niets zo goed voor het humeur als een portie imaginaire slapstick.
Ik kon m'n binnenpret bijna niet de baas. Mijn gezicht vertrok zich in een brede grijns. 'Ik denk toch maar het relaxpakket', zei ik. Intussen reikte de glimlach tot achter mijn oren. 'Maar ik zou het een pretpakket noemen'.
De twee meisjes glunderden, een beetje uit het lood geslagen door m'n enthousiaste grijns. Ze bedankten me voor de tip en liepen verder. Ik haalde me nogmaals het glibberige ijsglas voor de geest en zei bij mezelf 'dat ijsglas, daar hadden ze nog niet echt greep op'. En toen liep ik luidkeels lachend doorheen de regen naar huis.