a sunny moon today

salut ....

2005-10-12T21:36:00.000+02:00

.... en de kost!

We zien ons op

www.sunnymoon.be

een nieuwe stek!

ce soir

2005-10-12T15:12:00.000+02:00

Tonight, tonight!
When the sky is dark yet remarkably bright!
I just might!
Give the moon some extra-sunny light!

Ehem. Vanavond dus. Zit sunnymoon naar alle waarschijnlijkheid in een nieuw kleedje!
Want naast interviews geven op de radio en voor de TV werken enzo heeft Pietel me ook een nieuwe layout geschonken. Ik trots! En dankbaar!

Toenaait, peoplez!

Heilige drievuldigheid

2005-10-10T23:18:00.000+02:00

Na een drie-en-een-half uur durende les bedrijfsbeheer alwaar ik alle BTW-aftrek-regeltjes heb ingeoefend, begon mijn buikje grondig te grommen. Eerst werd de puddingvoorraad van gisteren aangesproken, vervolgens een old-skool penny (onder de slogan "retrouvez le penny de votre enfance") en tot slot een halve peer. Al snel drong het tot me door dat ik een alliteratiedessert had verorberd: pudding - penny - peer, allemaal samen in mijn puik. Een heilige drievuldigheid zowaar. Meer moet dat niet zijn.

De gustibus et coloribus ...

2005-10-10T10:18:00.000+02:00

In navolging van kerygma's post over vervlogen fashiontrends, herinner ik me dat ik tijdens onze trip in Zweden weer wat lelijke toekomstige trends heb gespot. Ik ga het dus niet over het pijnlijke verleden hebben (als ik de witte sokken met fluo-new-beat smilies oprakel weet u zeker waar ik het over heb), maar over de toekomst. Zweden zijn namelijk nogal gevoelig voor trends vanuit de US of A die vroeg of laat overwaaien naar het Oude Europa. Probleem is dat ik nu niet weet of die nieuwe trends op modieus vlak een verbetering dan wel een verslechtering zijn vergeleken met die smalle leren 'cravatte' van mijn plechtige communie.

Een korte opsomming zal misschien wat verheldering brengen bij deze boude stelling:
- decolletés voor mannen. Mannen met V-necks die reiken tot tussen hun tepels, met de bedoeling om hun al dan niet weelderig aanwezige borstwoud te tonen (of hun cleavage natuurlijk).
- veel te smalle stretch-jeans, deze keer niet met botinnen maar met all-stars. Zowel voor jongens als voor meisjes. Helemaal in de stijl van de heroine-chic van Pete Doherty (aka het dope-lief van Kate Moss). Probleem is dat de jongens en meisjes er ook min of meer hetzelfde kapsel op na houden en dat de grens der geslachten bijzonder vaag wordt op die momenten.
- de pijpen van uw baggy-pants in uw (bij voorkeur witte) sokken stoppen. Kwestie van helemaal geen street-credibility meer over te houden.
- fluo groene/gele/paarse/blauwe plastieken klompen! Het zou design moeten zijn, maar ze zijn werkelijk zo lelijk als de nacht. Birkenstocks zijn cool, fluo-paarse plastic klompen niet (en volgens mij krijg je er ook nog stinkvoeten in).

Nog iemand toekomstige spuuglelijke trends gespot? Signaleer ze, dan kunnen we ons er al mentaal op voorbereiden.

nevels

2005-10-07T11:00:00.000+02:00

Terwijl heel België moord en brand kraait over de staking (ik werd deze morgen mijn bed uitgefloten door de stakingspiket aan het sigarenfabriekje op het eind van onze straat) (maar dat was niet erg, ik moest toch opstaan), ondervind ik als één van de weinigen, zo blijkt, hier hoegenaamd geen last van. Ik woon en werk immers in Leuven, en meer nog, ik werk thuis in de voormiddag, dus ik ben vanuit mijn bed via de douche achter de PC gekropen zonder piketten en files of de afwezigheid van openbaar vervoer te moeten overwinnen. Aren't I lucky! :)

Terwijl iedereen met zijn neus op de facts of life gedrukt wordt en zich er (terecht) blauw aan ergert, zit ik naast een heerlijke warme gaskachel met een bakje troost op m'n laptop te werken. Geen hoofd vol ergernis. Plaats genoeg om te mijmeren. En dat treft, dat is nu net één van mijn favoriete bezigheden!

Ik ben best wel een fan van mist. De wereld ziet er net iets sprookjesachtiger uit, en alles lijkt wat meer onwezenlijk en wat minder echt. Ideaal voor een escapist als mezelve. Voorbije dinsdag was ik treingewijs op weg naar Sint Niklaas. Ik keek door het raam. De velden waren gehuld in dichte nevels. Ik begon te watertanden en gaf mijn ogen de kost. Algauw bleek dat in een veld vol mist de dierenwereld op zijn kop staat. Ik zag enkele schimmen grazen in een wei die mij nogal mager leken voor your typical belgian blue. Het bleken herten te zijn, met gewei en al! Sinds wanneer staat er wild in de wei? Horen die niet rond te springen in een bos, while dodging bullets en zo?
Enkele minuten later reden we langs een rivier, alwaar ik een enorme vogel op een tak zag zitten. Nadere inspectie wees uit dat het een reiger met een uilencomplex was. In plaats van elegant aan een waterkant te poseren op zijn lange stelten, had hij z'n poten ingetrokken en leek hij meer op een uit de kluiten gewassen keizerspinguïn. Op een takje.
Even verderop maakten enkele pony's gekke bokkesprongen en sierlijke salto's. En tegen het einde van m'n rit zag ik enkele struisvogels dansen in een wei. Ze wapperden enthousiast met hun vleugels. Ik zwaaide vol ongeloof terug.

Een eenduidige conclusie hierover kan ik u niet bieden, beste lezertjes. In tijden van mist zijn de dieren in hun nopjes. Of in tijden van mist slaat mijn fantasie op hol. Vast staat dat tussen Leuven en Sint Niklaas er enkele vreemde veehouders met een twisted notion van vee wonen. Waar is de tijd dat enkel koeien in de wei graasden?

uh?

2005-10-05T10:30:00.000+02:00

Gisteren, zoals een opmerkzaam lezertje mij wist te vertellen, was het Wereld Dierendag. Dat verklaart meteen waarom ik, toen ik thuiskwam en vermoeid in de zetel plofte terwijl mijn loverboy stond te kokerellen (om beurten hoor mensen, om beurten), toevallig langs Rad van Fortuin zapte en bleef hangen om dat er naast de drie kandidaten 3 HONDEN zaten. Huh? En niet zomaar honden, neen, een enorme Dobermann, en Samsonesk geval en een piepklein keffertje in het midden dat behoorlijk geïntimideerd was door de twee andere gargantueske exemplaren.
'Hoeveel lager kan je nog vallen', schreeuwde ik naar Luc Appermont, terwijl ik tegelijkertijd toch een beetje ontgoocheld was, want ik had gehoopt dat ook hij misschien een hondje onder de arm zou hebben, een nichterige chihuahua à la Tinkerbell of zo. Maar neen hoor. Ik had er een foto van moeten trekken, want die drie kandidaten met hun trouwe viervoeters rond het Rad van Fortuin, dat zag er een beetje uit als een parlementaire sessie in Absurdistan. Maar natuurlijk was ik veels te lui om uit m'n zetel te kruipen. Ik had nog net genoeg kracht om weg te zappen. En dat heb ik dan ook gedaan :)

party animal

2005-10-04T11:25:00.000+02:00

foto GH

Deze dude vierde onlangs zijn tweejarig bestaan.
*loud cheers!*

foto GH

Het Pluisgespuis -zoals hij ten huize sunnymoon bekend staat - leidt hier nog steeds een luizenleventje dat vooral bestaat uit eten, drinken, vrouwenharten breken ('hoe schatteeeuug'!!!!), zich om de drie minuten wassen (smetvrees, uhuh), en languit in zijn mandje liggen. Zijn appelverslaving is bijna onder controle. Hij is bovendien bijzonder aangenaam in de omgang en zo knuffelbaar dat ik me elke dag opnieuw moet inhouden om hem niet plat te drukken. En geloof me, dat is snel gebeurd. Pluisje is er al een paar keer stevig verfrommeld van afgekomen.

vragen staat vrij

2005-10-03T13:32:00.000+02:00

Het was vorige week dinsdag. Ik kwam net uit het station gelopen, en ik was vermoeid. Mijn gemoed werd bezwaard door de afwezigheid van enige vorm van esthetiek in de spuuglelijke krakende oude rooie trein van Sint Niklaas naar Leuven. Gedachten aan veel werk en zo drukten op mijn schouders. Bovendien regende het pijpestelen, niet alleen in maar ook op mijn hoofd, aangezien ik geen paraplu bijhad. En het regende ook op mijn voeten, want die ochtend had ik - in de overtuiging dat het die dag echt wel de laatste mooie zomerdag zou zijn - teenslippers aangedaan. Kortom, het was een snertavond en ik slaakte dan ook een diepe zucht vol gevoelige pathetiek alvorens de tocht naar huis aan te vatten. Want een drama queen, dat ben ik ten gepaste tijde wel.
Ik liep over de Bondgenotenlaan en plots doemde er twee meisjes op uit de regenmist. Ze hadden leren jekkies en van die buffalos aan, en hun permanentje was uitgezakt door de regen. *ril*
M'n dag werd met de moment minder esthetisch. 'Oscar Wilde zou zich omdraaien in zijn graf!' dacht ik, en ik fronste. Eén van de meisjes had een plastic mapje vast, de andere hield stoer maar onwennig een sigaret in de mond. Ik richtte mijn blik op deze aanval tegen de goede smaak, want ze spraken me aan.
'Mag ik U even iets vragen,' vroeg het meisje met het mapje.
Ik knikte, want vragen staat vrij.
'Wij zijn van het vierde jaar en moeten een marktonderzoekje doen voor onze mini-onderneming. Wat zou U liefst kopen: een anti-stress ontspanningpakket of een ijsglas?'
Vastberaden plooide ze het mapje open en trots toonde ze me haar twee ingenieuze ideeën. Een relaxpakket, dat bestond uit potjes en tubekes. Zag er niet echt wereldschokkend uit. Maar dat ijsglas, mensen! Het zag er een gewoon glas uit. Ik luisterde met opgetrokken wenkbrauw naar het meisje die me uitlegde dat het een glas was uit echt ijs. Dat je water in een vormpje moet gieten en in de diepvries steken en er na een uur uit halen en zo hé, heb je een glas van ECHT IJS, en dan blijft Uw drankje daar goed koel in. Ze glunderde bijna, terwijl het andere meisje nog eens een trek van haar sigaret nam en de rook door haar neus blies. Ik was onder de indruk. En toch ook weer niet.
'Wat zou U het liefst kopen?' vroeg het meisje nog eens. Ik overwoog de opties en liet m'n fantasie de vrije loop.
In gedachten zag ik het meisje enthousiast haar ijsglas ter hand nemen om een slokje van haar ijsgekoelde limonade te nemen. Ik zag de ijsklomp uit haar handen glippen en heel hard op haar tenen-gehuld-in-buffalo's vallen. Vervolgens zette ze een puike cartoon-impressie neer door luid gillend met haar teen in de hand op en neer te springen. Het andere meisje verging van het lachen en verslikte zich in haar sigaret. Er kwamen rookwolkjes uit haar oren.
Haah. Niets zo goed voor het humeur als een portie imaginaire slapstick.
Ik kon m'n binnenpret bijna niet de baas. Mijn gezicht vertrok zich in een brede grijns. 'Ik denk toch maar het relaxpakket', zei ik. Intussen reikte de glimlach tot achter mijn oren. 'Maar ik zou het een pretpakket noemen'.
De twee meisjes glunderden, een beetje uit het lood geslagen door m'n enthousiaste grijns. Ze bedankten me voor de tip en liepen verder. Ik haalde me nogmaals het glibberige ijsglas voor de geest en zei bij mezelf 'dat ijsglas, daar hadden ze nog niet echt greep op'. En toen liep ik luidkeels lachend doorheen de regen naar huis.

mijn kindertijd

2005-10-01T10:39:00.000+02:00

(klik op afbeelding om te vergroten)

.... ik was gelukkig gezegend met zen-boeddistische ouders

vandaag

2005-09-29T09:40:00.000+02:00

6u 's morgens: sunnymoon wordt veel te vroeg wakker, draait zich nog eens om en luistert naar de regen op het dak.

7u 's morgens: twee wekkers daveren sunnymoon uit haar bed. Ze gooit een slaperige koekiemoon over haar schouders en draagt hem naar beneden. Ondertussen slaagt ze er ook nog in om een sportoutfit aan te doen én pluisje eten te geven. Multitasken heet dat, people!

7u30: sun- en koekiemoon fietsen met een rotvaart naar het fitnesscentrum, alwaar zij fluks aan hun cardiortraining beginnen. Papamoon komt ook binnengewaaid. Hij ziet er bijzonder verfrommeld uit.

8u: het steppen gaat vlotjes. hartslag slaat op hol. gaat in het rood. sunnymoon doet lustig voort. want houdt wel van fitnessing on the edge.

8u10: het fietsen gaat iets minder vlot. Zeker omdat papamoon flandriengewijs op het fietstoestel naast mij zit te pezen. Dat werkt dus ontmoedigend, vader.

8u20: we wagen ons aan een armoefentoestel. Het blijkt een foltertuig te zijn dat in een Middeleeuws museum thuishoort. Het is een mirakel dat ik nog kan typen, mensen!

8u30: nog even wat buikspieroefeningen met die goede oude abcoach. Abs of steel, ik voel het, ze zijn niet veraf!

8u35: een stokoude professor mompelt boos dat hij 'niks van die fietscomputers snapt'. Ik ben verbaasd dat hij er überhaupt in geslaagd is om op die fiets te kruipen. petje af, dude!

8u40: sunnymoon breekt bijna haar nek in de douche.

8u45: als een pijl uit een boog schieten sun- en koekiemoon en route naar het werk.

9u: met een tasje koffie en een chocoladebol aan mijn bureau doe ik al mijn net verloren calorieën teniet.

Fitness op donderdagmorgen: een break even.

kwijt

2005-09-28T16:00:00.000+02:00

Wat doe je als je 'Lost' wel best een heerlijke reeks vindt, maar véél te spannend en griezelig om non-stop naar te kijken? Wat doe je als je zenuwen na 5 minuten retestrak gespannen zijn en er zich een nerveuze *twitch* in je ooghoeken ontwikkelt?
Je leest de volledige synopsis van heel het seizoen alhier. Bijgevolge ben je volstrekt op de hoogte wanneer er een griezelig monster uit de struiken komt gedonderd en dergelijke van die verrassingen, en kan je gezellig wegzappen vooraleer je een derde hartaanval op rij krijgt.
Preventieve actie, heet dat. Pluim op mijn hoed, en geen dank!

ondertussen in Berlijn....

2005-09-28T09:29:00.000+02:00

Op een zonnige dag, vlak bij de Reichstag

Die Duitskes toch

Enig gevoel voor zelfrelativering is hen niet vreemd!

guess

2005-09-27T12:50:00.000+02:00

Right honeyz,

Enig namiddagvertier.
Wat is dit????

Antwoord post ik vanavond als ik terug ben van een tripje noorwaarts.

cheerio

UPDATE: en de eerste prijs gaat naar.... koekiemoon! En dat treft, want de eerste prijs was nu net een passionele kus, haha!
Btw, hoe kón je dit nu raden?! deze foto heb ik in juli getrokken in de zoo van Berlijn, en voor zover ik weet was jij daar niet bij! Of toch mee in de valies gekropen?
Voor de rest: you guys were sooo close. Dat verdient een virtuele
*aai*

mijn gedacht

2005-09-27T10:09:00.000+02:00

DS, 27 september 2005:

Leuvense assistenten willen werken
Vertegenwoordigers vragen meer kansen op de arbeidsmarkt

LEUVEN - Buiten de academische wereld vinden mensen met een doctoraat maar moeilijk een job. Daarom zouden de universiteiten hun assistenten cursussen management en communicatie kunnen geven. Dat zegden de vertegenwoordigers van de Leuvense assistenten op de opening van de KU Leuven.

HET lijkt paradoxaal. Wie gedoctoreerd heeft, verwerft namelijk een extra diploma en bijkomend prestige. Maar werkgevers denken daar blijkbaar anders over. Wie met een doctoraat onder de arm op sollicitatiegesprek gaat, krijgt daar niet de verwachte waardering voor. Integendeel.

,,Werkgevers denken dat we nog zes jaar langer naar school zijn gegaan'', zegt Karel De Gendt, assistent geneeskunde en vertegenwoordiger in de academische raad. ,,Zij zien alleen dat doctoraat, en dat is geen 'echt' werk. Nochtans doen wij nog heel wat andere ervaring op, die ook op de privé-markt gewaardeerd wordt. We leren schrijven, geven onderwijs, we hebben leidinggevende functies van een groep medewerkers. Dat is belangrijk, maar bij een sollicitatie beseffen ook de assistenten zelf dat te weinig. Ze moeten dat meer uitspelen.''

Een andere handicap voor de assistenten is dat ze te vaak overgespecialiseerd zijn. Bedrijven zijn niet geïnteresseerd in mensen die over één specifieke niche in een specifiek domein alles kennen. Bovendien zijn assistenten niet geïnteresseerd in een beginnersjob, want ze werken al gemiddeld zes jaar.

(....)

Bijkomende ondersteuning zou geen overbodige luxe zijn, want binnen de universiteit zelf is er voor gedoctoreerde jongeren relatief weinig doorstroommogelijkheid. Het aantal plaatsen om professor te worden, zijn namelijk beperkt, terwijl er heel veel assistenten zijn. Maar ook buiten de beschermde academische wereld krijgen wetenschappers het deksel op de neus.

* zucht *

in de rats

2005-09-26T16:41:00.000+02:00

iiiieeeegh.

Ik zie deze middag een gele post-it op de deur van ons klein keukentje hier aan de faculteit waarop te lezen staat: 'opgepast, rat'

Mwa-ha, denk ik, en loop vervolgens naar de koffiekamer voor een bakje troost, want daar heb ik altijd behoefte aan zo rond 14u30.
Daar krijg ik te horen van collega R. dat er in het weekend effectief een RAT is gesignaleerd in het keukentje!!!!
Even later kom ik collega E. tegen, de ongelukkige ziel die dit weekend oog in oog stond met de rat. Brrrr. Ze vertelt me dat ze met haar hoofd vol ideeën naar de keuken liep om iets uit de koelkast te nemen. En dat ze daar een rat op de rand van de vuilnisbak zag balanceren. ekkiBAH!!!!!
En toen gilde ze zo luid dat de rat zich een hartaanval schrok en prompt ín de vuilnisbak viel. Dat vond ik dan weer vreselijk grappig. Maar desalniettemin: iiiiieeeuuuww, bweikes, bah!!!!!
*rilt vol afgrijzen*
Heeft U daar nu ooit al van gehoord? Ratjes op het werk? Faculteitsratjes?!?! Het is hier dan ook veels te vies. I mean, what's next? Binnenkort krijgen we allemaal de builenpest of zo! Kwam dat ook niet van ratjes...?!

*rilt nogmaals vol afschuw*

il est 8 heures du matin

2005-09-26T12:14:00.000+02:00

Deze morgen, zo rond achten.

'Gaap', zeg ik.

'Gaaaap', antwoordt koekie

'GAAAA-HAAAAAAAP' antwoord ik (want ik ben best wel megalomaan).

Ik draai me nog eens om.

Een uur later ben ik aan het werk en trekken tientallen professoren hun toga aan. Vervolgens schuifelen ze in stoet van punt A naar punt B. Alwaar ze ontvangen worden met trompetgeschal. Het academiejaar 2005-2006 is begonnen. 'Big deal', denk ik, en ik werk naarstig door aan m'n scriptie.

alles kan beter

2005-09-26T10:12:00.000+02:00

Lieve lezertjes,

Weldra op uw scherm: Sunnymoontoday in een nieuw kleedje!

Aangezien ik een totale webdesign-analfabeet ben, en tijd noch talent heb om mij hier autodidactisch-gewijs in te verdiepen word ik geholpen door onze lieve vriend Pietel, redder des vaderlands en handige jongen. Lang leve Pietel!

Ik popel alvast!!

niet zo'n briljant idee

2005-09-25T00:02:00.000+02:00

Deze morgen stond ik op en ging ik ontbijt halen. Aangezien ik dit twee keer per jaar doe en Koekie alle andere weekends dit taakje op zich neemt, was ik behoorlijk trots op mezelf. Voor die luttele keer zet ik mezelf gaarne een extra pluim op de hoed. Eigen lof riekt naar roosjes, mmm.
Na een verkwikkend ontbijt nam ik ons stulpje eens aandachtig in me op. Ik keek m'n partner in crime recht in de ogen. 'This house needs a bit of cleaning', zei ik met m'n meest duistere gangsterstem. 'U-huh', antwoordde Koekie, en hij staarde met een vastberaden doch grimmige blik in de verte. Dat was om 12uur 's middags. Om VIJF uur in de namiddag wrongen we de laatste dweil uit. Kuisen op zaterdag: niet zo'n briljant idee.

Vriendin V. kwam eten deze avond. 'Ik heb deze week bijster weinig groenten gegeten', dacht ik bij mezelf. 'Laat me dan maar eens een Thai curry ineenknallen, muchos vitamientjes, en nog goed voor de lijn ook!' Eén uur later voegde ik het laatste ingrediënt aan m'n curry toe. Kokosmelk. Extra CREAMY. Thai curry maken als je op je lijn let: niet zo'n briljant idee.

Ik hou m'n hart vast voor de ontgetwijfeld briljante ideeën die ik morgen zal hebben.

inhaalbeweging

2005-09-23T09:10:00.000+02:00

Gisteren begon ik de 'Grote Sprong Voorwaarts' campagne, en op volledig communistische wijze sleurde ik enkele mensen mee in mijn val. Hahaaaargh!! Down you go!
Voor wie niet vertrouwd is met Maoïstische praktijken en mijn eigenste invulling daarvan: het sportseizoen is weer aangebroken. In de lente had ik het masterplan: 'Ik sport me een wasbord', maar 1) trouwvoorbereidingen en 2) een tijdelijke aanval van nomadisme deden mij dit plan schandelijk verwaarlozen. Dat wasbord is heden ten dage dan ook ver te zoeken.
Dit betekent met andere woorden dat de winter voor de deur staat en ik nog steeds m'n overtollige winterkilo's van vorig jaar moet kwijtraken! Djeezz.

Tijd voor actie dus. Sinds gisteren ben ik de trotse bezitter van een sportkaart en fitnessabonnement. Koekie- en vadermoon werden de Chinese vrijwilligers en zullen minimum één maal per week ONTIEGLIJK vroeg moeten opstaan om mee te komen fitnessen. Of beter gezegd; ontieglijk vroeg moeten opstaan om mij met veel overtuigingskracht uit mijn heerlijk warm bedje te lokken en op de loopband te zetten. (tip: een tas hete koffie will do the trick) Voorts heb ik een collega opgetrommeld om 's middags mee te gaan zwemmen en misschien waag ik me ook wel eens aan yoga dit jaar.

Vrienden en collega's die hun steentje willen bijdragen aan de communistische lichaamscultus en zich geroepen voelen om mee te komen sporten: sluit U aan! Uw wasbord zal U onoverwinnelijk maken! Alle deuren zullen voor U opengaan!
Lang leve Grote Sprong Voorwaarts, lang leve onze charismatische leider Sun-i-moon!!
*gooit glimlachend kushandjes naar het publiek*

there goes the neighbourhood (2)

2005-09-22T09:11:00.000+02:00

Ik heb jullie wel horen zuchten vannacht. Met grote ogen lagen jullie naar het plafond te staren, en jullie hoofd ontplofte bijna van nieuwsgierigheid. 'Lien', zuchtten jullie, 'waarom vertel je nu niet gewoon wat er gebeurd is? we kunnen niet slapen, Lie-hiieeeeennn!'. Ik bijgevolg ook niet. Van al dat geweeklaag. En daarom zit ik nu met donkere kringen onder de ogen voor de computer.

Wat ik door het raam zag was nochtans niet zo spannend. Zelfs niet griezelig. En al helemààl niet sexy!
Ik zag een man in een hefkraan ding. Hij ging de mooie berkenboom voor ons huisje met de kettingzaag te lijf! Ik weet dat er soms gesnoeid moet worden, bij voorkeur in de herfst. Maar er is een verschil tussen snoeien en ledematen afhakken. Ik bedoel maar!

Onze berkenboom is erg oud en vermoeid. Hij lijdt aan een chronische verkoudheid. Ik ben al menig nachtje wakker geschrokken van zijn niesbuien. Ook is hij licht kalend, vooral in de herfst. Maar een lelijke boom is ook een boom! En onze berk is erg behulpzaam! Hij leent zijn takken aan onze gevederde vrienden, en als ik 's morgens naar mijn werk vertrek geeft hij me vaak een vriendelijke aai over de bol. Soms maakt hij zelfs mijn boterhammetjes klaar! Bovendien dient de oude berk als mijn natuurlijke paravent. Ik hoef nooit mijn gordijnen dicht te doen als ik me omkleed, want onze kamer is onzichtbaar voor de rest van de straat dankzij zijn groene bladerdek.
Plots realiseerde ik me dat dat bladerdek er nu niet meer was en er in de plaats een vreemde man voor het raam zweefde. De gedachte dat ik net 16 outfitwissels achter de rug heb drong langzaam tot me door. Binnen de drie seconden was ik de kamer uitgespurt. Een half uur later vertrok ik naar het station. Ik liep voorbij de gehavende berk en de mannen-van-de-groendienst. Ik hoorde een duidelijke *gniffel*.
Wacht maar, snoeidudes. Volgend jaar als jullie komen snoeien, keten mij ik aan onze berk. En ik zal de hippies en boomchirurgen van de straat ook eventjes mobiliseren. Het gniffelen zal jullie snel vergaan!!

there goes the neighbourhood

2005-09-21T10:36:00.000+02:00

Huize sunnymoon bevindt zich in een van de groenere straatjes van Leuven. Rijtjes arbeiderhuisjes in het centrum van de stad worden gesierd met hier en daar een ruisende berk of een japanse kerselaar. Het is bovendien een autoschuw straatje met hier en daar een bankje, waar 's avonds soms een eenzame hippie gitaar zit te spelen bij kaarslicht. 's Ochtends word je wakker van de fluitende vogeltjes in de straatbomen. In onze straat woonde tot voor kort zelfs een boomchirurg! Om maar te zeggen, soort zoekt soort, en ook wel: groen dat het hier is!

Gisterenmorgen was er veel lawaai in ons straatje. Maar daar keek ik hoegenaamd niet van op, want begin september komen de kotbazen hun huisjes wat bijschaven vooraleer de studententsunami van eind september Leuven overspoelt. Dit jaar klonk het bijschaven bijzonder oorverdovend, maar hey, alles voor de studenten!, dacht ik. Bovendien was ik vooral bezig was met stressen voor een lezing die ik in Brussel moest geven die middag, dus ik hield me met andere dingen bezig, zoals daar zijn: lezing lezen. Nalezen. Herlezen. Overlezen. Belezen. enz.

Omdat het tijd werd om naar Brussel te vertrekken begaf ik me spoorslags naar mijn bureau-slash-garderobekamer om nog een 20tal verschillende outfits te passen. Ik had net besloten dat outfit nummer 16 de nagel op de kop sloeg (as in: casual-yet-trendy-and-businesslike-with-a-touch-of-arty-but-not-farty) toen het oorverdovende lawaai op straat mijn aandacht trok.
*dreigende muziek à la 'Lost' speelt op de achtergrond*

Ik wierp een onwillekeurige blik uit het raam, en wat ik toen zag:
*thrillermuziek gaat crescendo*

SHOCK HORROR!!!!!

het bloedstollende vervolg van dit relaas kan U ten gepaste tijde alhier verder lezen. Spanning en suspense!

herfst-feeling

2005-09-19T17:14:00.000+02:00

De zomer vloog voorbij. En plots staat de herfst weer voor de deur. Niet dat je dat momenteel merkt aan het weer, maar toch. Eens de duisternis zijn intrede doet, riskeer je een longontsteking als je zonder trui en op zomersandaaltjes een fietstochtje te onderneemt (de goede verstaander weet ongetwijfeld over wie het gaat). De herfst drijft ons weer naar de huiselijke gezelligheid en rust. En daar kan een mens van genieten na een hectische zomer. Een goede gewoonte heeft zich terug aangediend in het weekend: een uitgebreid ontbijt, met de nazomerzon op je snoet terwijl je de weekendbijlage van de krant verslindt. Heerlijk. En het ontbijt verglijdt dan tot brunch of lunch en geen kat trekt zich daar iets van aan. Een mens zou beginnen dromen van de eeuwige nazomer.

2005-09-19T12:13:00.000+02:00

Na het eten op een camping in Zweden.
Een dessertje dat extra lekker smaakte :)

rise again

2005-09-16T11:07:00.000+02:00

Echt joh.
Die George Double U.
Hoewel ik geen ergernissen op deze blog pleeg te zetten (allez toch niet dagelijks); ik krijg het op m'n heupen van die kerel.
Lees ik op CNN: 'Bush says: New Orleans will rise again'.
Die man is een gerateerde TV-predikant. Natuurlijk zal New Orleans dit te boven komen, wat anders?! Stad afschaffen? Ctrl+Alt+Del?!

Ik hoor het hem al kwaken.
'And I said to the Lorrrrrd... New O'leans will riiiiiiiiise agaijjn!!!!'

Gmrpf. Waar ligt die single van Raymond hier ergens?!

concept

2005-09-16T00:36:00.000+02:00

Donderdagavond.
Koekie zit examenvragen voor te bereiden op m'n laptop.
Terwijl hij even in de zetel hangt te lezen, sluip ik richting laptop om m'n mails te checken.
Zegt hij: 'Vul eens even een woord aan in mijn examenvragen aub'
En ik 'Wat dan?'
En hij: 'Zelfconceptverheldering'
En ik: 'haha, goeie'
En hij: 'vul eens aan!'
En ik: 'dat is geen woord!'
Waarop hij: 'Echt waar!'
'niet'
'wel!'
etc
Tot ik zeg: 'oké dan'

*tikt z-e-l-f-c-o-n-c-e-p-t-v-e-r-h-e-l-d-e-r-i-n-g*

terwijl ik door m'n tanden sis: 'écht geen woord.'
waarop het Koeksje 'écht wel!!!!'
en ik 'says WHO?'
en hij 'pedagogen'
en ik 'pedagogen zijn gek.'

en zo kabbelt een avond rustig verder. Ik vind dat erg zelfconceptverhelderend.

aujourd'hui

2005-09-15T09:26:00.000+02:00

De hemel is grijs, ik heb mijn toastje verorberd zonder mijn teentjes te kwetsen, Britney Spears heeft een zoontje gekregen, en de frou frou die ik onlangs heb laten knippen weigert medewerking want wil maar niet in de plooi gaan liggen.

Maar desondanks een mooie dag, mensen!

voor de liefhebbers

2005-09-14T10:26:00.000+02:00

Deze morgen was ik bijna een teen kwijt na het maken van een toastje.
Indien U dit talentje ook wenst te ontwikkelen, volg dan de volgende eenvoudige stappen:
- steek een stuk brood in de toaster
- maak ondertussen koffie, zet de PC aan, loop wat op te ruimen in de keuken, kortom: doe alles dat je concentratie onderuit haalt zodat u een maximum verstrooidheidsgehalte bereikt
- steek het toastje nogmaals in de toaster omdat het nog niet knapperig genoeg is
- vergeet daarbij volledig dat het waarschijnlijk zal aanbranden
- kom na enige minuten terug in de keuken en observeer een zwarte wolk rook
- probeer het aanbrandende toastje uit de toaster te pulken en verbrand hierbij ei zo na je vingers
- pak dan een vlijmscherp mesje en probeer hiermee nogmaals het toastje uit de toaster te pulken
- verbrand hierbij deze keer echt uw vingers, slaak een dramatische kreet, laat alles los en kijk toe hoe zowel het zwarte toastje als het vlijmscherpe mesje met een sierlijke boog door de lucht vliegen
- spring op het laatste moment opzij zodat het mesje op 1mm van je dierbare tenen op de grond klettert
- ga nu in de douche om de eerste ochtendadrenaline van je af te spoelen

héhé, een nieuwe dag.

ruïne

2005-09-13T17:54:00.000+02:00

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het is dan ook nog maar twee weken geleden. Dat ik een brief in de bus vond. Van het Heilig Hart Heverlee. Ook wel de HaHaHa genoemd.
'Liefste sweetiedarling Lien', las ik. 'Je bent nu 10 jaar afgestudeerd en we popelen om je weder te zien. Je was namelijk zo'n hééééérluk mensje toen en volgens ons ben je nog veel heerlijker geworden. We smeken je dan ook op onze blote nonnekesknieën om op 8 oktober naar onze reunie te komen. Please, please, pretty please!' De eigenlijke brief was een stuk saaier (daarom gaf ik u de leukere versie die m'n hoofd ervan maakte), en besloot met 'kinderopvang voorzien'. *gasp!*
Tien jaar afgestudeerd. Elke rechtgeaarde mens genaamd Lien V. zou onmiddellijk naar de INNO lopen en een peperdure pot La Prairie anti-rimpelcrème kopen, ware het niet dat mijn spilziek gedrag de voorbije vakantiemaanden mij financieel verlamd heeft. Bless het gat in m'n hand! Ik bleef dan ook rustig zitten.
Een reunie?!?! I think not! Ik ben niet bepaald het type dat in zijn middelbare schooltijd blijft hangen, en later tegen z'n kinderen zal zeggen, 'de beste tijd van m'n leven, jonkies, ik zweer het U!', en en dan uit nostalgie een stretch jeans aantrekt en met een lege blik voor zich uit staart. No sir-ee!
Ik herinner me vooral van m'n schooltijd dat ik zat te popelen om te vertrekken naar het Leuvense studentenleven. Ik zat in een Grieks-Latijnse tussen 25 hyperintelligente supernerds waarvan 95% naar de univ ging en onderscheiding of hoger haalde. Ik wil maar zeggen!
Ik ben ook niet bepaald the gloating kind die naar een reunie zou gaan om deze (ex-)nerds met de glimlach onder de neus te wrijven hoe fantastisch mijn leven nu wel is (ook al is het echt wel heel fantastisch).
Mijn goede vriendin A., met wie ik sinds het 3rde middelbaar samen in de klas zat en met wie ik ook aan de universiteit lief en leed (en huis) heb gedeeld, behoort echter wel tot the gloating kind. Zij kijkt al 10 jaar uit naar deze reunie. Ze fantaseerde vroeger soms luidop over hoe ze fijntjes zou uitleggen dat nog we steeds vriendinnen zijn, samen op kot zaten en studeerden, en nu beiden verdergaan in academia en een fan-tas-tisch leven hebben, en dat we dan met het glas rode wijn en de sigaret in de hand eens aandachtig zouden kijken naar alle mislukte klasgenoten en gelukte maar vermoeide carrièremoeders en dan eens heel hard zouden lachen.
Daar keek ze nu echt eens naar uit, die A. Spijtig genoeg is ze sinds vorige week woonachtig in New York voor een postdoc-jaar. Toen ik haar vertelde over de reunie waar ik zeker niet naartoe wilde smeekte ze me toch te gaan. 'Doe het voor mij', zei ze met enig gevoel voor drama, en: 'pak een camera en trek foto's van hoe iedereen eruit ziet!' The gloating kind indeed.
Ik zit in een dilemma. Ik heb het beloofd aan A. Maar naar een reunie gaan, zonder haar? Het enige waar ik over zou willen opscheppen is niet m'n superbaan, noch m'n diploma's of gorgeous husband (sorry koekie) maar over het feit dat A. en ik na 14 jaar nog steeds the best of friends zijn. Zonder A is er niks aan. En plots zit ik te balen dat ze nu in NY woont en mis ik haar. Misschien toch maar wat retail therapy.

muis

2005-09-12T11:48:00.000+02:00

Op m'n werk heb ik nog een old-skool muis. Eentje met een plastieken bolleke in, in plaats van eentje met een rood lichtje onderaan waarvan de naam me nu even ontglipt.
In elk geval, deze muis hier is oud. Sinds deze morgen laat hij dit ook merken. Elke keer als ik over het scherm wil scrollen met de muis, piept ie heel zielig.
Deze muis moet dringend op pensioen. Maar een piepende computermuis, het maakt het digitale tijkdperk toch weer een beetje menselijker.
* pinkt een ouderwets traantje weg*

elke keer

2005-09-09T22:39:00.000+02:00

Elk jaar op een vrijdagavond in september .
Hoor ik KNAL! En BOEM! En nog eens KNAL! KNALLERDEKNAL!!!!
Eerst denk ik dat enkele jochies rotjes aan het afsteken zijn in het park achter ons huisje.
Na tien minuten denk ik dat die schoffies dan toch wel veel rotjes moeten hebben.
Na nog eens tien minuten denk ik dat het misschien geen rotjes zijn.
Na nog eens vijf minuten bedenk ik me dat het misschien wel één van m'n favorietste dingen ter wereld is.
Ik laat deze gedachte dan enkele minuten inzinken..
Waarna ik me realiseer dat het jaarlijkse kermisvuurwerk aan de gang is!
En dat vuurwerk één van de favorietste dingen van mezelve is!
Boy oh boy oh boy denk ik dan, en ik snel naar het raam.
Ik rek m'n nek en probeer het vuurwerk te zien.
Na vijf minuten nekgerek snel ik naar het raam op de eerste verdieping.
Ook daar zie ik slechts enkele vonkjes van wat ongetwijfeld het beste vuurwerk ooit moet zijn!
BOY oh BOY! denk ik dan.
Misschien moet ik wel even gaan kijken op het Ladeuzeplein, denk ik dan.
Vervolgens staar ik nog enkele minuten peinzend voor me uit en besluit dat dat echt wel een bijzonder goed idee is.
Ik schrik op uit m'n overpeinzingen omdat Pluisje aan m'n enkel staat te snuffelen.
En hoor net de laatste knal van het vuurwerk.
Dikke bof.
Wedden dat ik volgend jaar op een avond in september geknal hoor en denk dat er jochies rotjes aan het afsteken zijn in het park?
ELKE KEER.

talentjes

2005-09-09T16:18:00.000+02:00

In mijn familie lopen er wat talentjes rond. Geen saaie talentjes, zoals ongelooflijk slim zijn of creatief zijn, of dingen uitvinden, of abstract denken, want hey, dat kunnen we heden ten dage toch allemaal?

Neen, mijn familie is gekruid met veel amusantere talentjes waarmee wij ons vaak een breuk lachen. Er wordt veel gelachen in mijn familie. Tijdens een familiediner zitten we vaak alle zes met een idiote grijns op ons gezicht. Kwestie van elk moment meteen in lachen uit te kunnen barsten voor het geval er iets grappig gebeurt. Preventief lach-gedrag heet zoiets. En ik kan het weten want ik heb ook een talentje voor zelf uitgevonden psychologische terminologie. U-hum.

Veruit het amusantste talentje that runs in the family is tijdelijke amnesie. Zoals U weet is sunnymoon verleden week haar reispas kwijtgespeeld en moest ze in allerijl hopen baar geld neertellen om een nieuwe te kopen. De dag dat de nieuwe pas klaar was, dook de oude pas op bij de sunny-ouders. Collectieve amnesie sloeg toe en niemand wist hoe dat paspoort pootjes had gekregen en bij m'n ouders was gaan logeren. De nevels van ons geheugen klaarden na een tijdje op en een collectieve AHA-erlebnis volgde. En dan collectieve hilariteit.

Broermoon en zijn chica keerden vorig weekend terug uit Barcelona na een maandje fietsen. In de luchthaven maakt de check-in lady hen er fijntjes op attent dat er op hun ticket een vlucht van gisteren staat. Amnesie, ik zeg het U. En hilariteit, ik zeg het U ook.

Woensdagavond. De sunny-ouders mijmeren over de vergeetachtige talentjes van hun kinderen en besluiten dat ze 'hun kinderen precies niet zo goed opgevoed hebben'. Aldus de vader die ooit incheckte voor een vlucht naar Israël met een vervallen reispas en de moeder die in de loop der jaren minstens 500 paraplu's op de trein is vergeten. Een bedachtzame stilte valt. Waarop er nog maar eens bijzonder vrolijk gelachen wordt in huize Moon. Want U weet wel, life's too short en van die dingen.

Moskou in beeld

2005-09-09T10:21:00.000+02:00

Voila, voor het eerst bevat mijn flickr-account ook echt foto's!

http://www.flickr.com/photos/74089478@N00/

dingen

2005-09-08T12:04:00.000+02:00

Dingen aan Moskou die ik niet ga missen:
- uitlaatgassen waar ik schele hoofdpijn van kreeg
- Sovjetarchitectuur
- megalomane lichtreclames
- dronken Russen
- Russen die naast je staan in de metro en enthousiaste fan van lookworst blijken te zijn
- Russen die nog nooit flip flops hebben gezien en ostentatief naar m'n voeten zitten te staren in de metro
- vieze, vieze, echt VIEZE toiletten *brrrrrrr*
- kakkerlakken *brrrrrrrrr*
- blaffende winkelbediendes
- vervallen producten die je net in de supermarkt gekocht hebt
- de 25 lagen make up van jonge Russische deernes

Onvergetelijke dingen in Moskou:
- het Kremlin en het rode plein
- de metro stations, en meer in het bijzonder de volgende: novoslobodskaya, komsomolskaya, elektrozavodskaya, kievskaya, etc, etc.
- koekiemoon. want die was mee :)
- hoge densiteit van hummers, evenals dure limited-edition mercedessen en bmw's waar ik d enaam niet van ken maar waarvan koekiemoon steevast zei: 'woooh. mil-joe-nen! Nog nooit gezien in België!'. Ik gaf m'n ogen de kost
- de collectie Fabergé eieren die m'n oog streelden en ik alleen maar van de boekskes kende

En zo van die dingen.
Foto's volgen ce soir. vraiment!

MOCKBA

2005-09-07T22:58:00.000+02:00

Dankzij allerlei toevalligheden in het leven ben ik getrouwd met een slaviste. En slavisten plegen nogal eens naar Rusland te gaan voor werk enzo. Voor mij een mooie gelegenheid om mee te glippen naar Moskou en er de sfeer eens op te snuiven, of was het de smog? Enkele impressies.

De aankomst in de luchthaven was al meteen een kennismaking met de norsheid van Pjotr modaal. Als je een vraag stelt is zijn enige devies: negeren! Klantvriendelijkheid: onbestaande. De grimmigheid van de Sovjet-Unie is nog blijven hangen in de mentaliteit van Andrej met de pet. Nochtans doet de stad zijn best om zich de allure van een internationale grootstad aan te meten. Dat leidt tot een kakafonie van stijlen, veel kitsch, veel neon en hoge prijzen. Sommige delen van de stad leken met de wansmaak van Las Vegas te willen concurreren ... en slagen daar nog in ook!

In Moskou heb ik ook terug ontdekt wat het betekent om 'zwakke weggebruiker' te zijn. In Leuven kan je je voet op het zebrapad planten en de gemiddelde chauffeur drukt in paniek zijn rempedaal tot op de bodem. In Moskou zou dergelijke overmoed al snel leiden tot de amputatie van diezelfde voet. Tegen een SUV die tegen 160 km/u over het zebrapad scheurt, maak je nu eenmaal geen schijn van een kans. Tijdens onze avondlijke wandeling langs het Moskouse equivalent van de Champs-Elysée werden we zelfs geconfronteerd met rijdende auto's op het voetpad!

De straten zijn hier een mijnenveld van rochels. Vettige rochels. Van die slijmerige substantie die aan uw schoen blijft hangen. Hoe het komt dat Russische mannen daar meer last van hebben dan zeg maar Vlaamse mannen, geen idee. Moesten er kaboutertjes in Moskou rondlopen, ze zouden gewoon blijven plakken in dat kleverige spul!

Naar het schijnt heeft Stalin de helft van het Moskovitische cultureel erfgoed plat gegooid. Awel, hij heeft er goed aan gedaan want een mens zou niet meer weten waar te beginnen! Het Kremlin was een overweldigende ervaring. Absolute overdaad. In tegenstelling tot de make-up van de gemiddelde Russin schaadt de overdaad van het Kremlin niet. Die leidt alleen maar tot absolute verwondering.

Verloren lopen is Moskou is gemakkelijk. Het is een grote, drukke stad en de taal en het alfabet zijn totaal anders. Reken daar nog bij dat de mensen niet echt praatgraag zijn en moesten ze al willen praten, dan produceren ze alleen maar Russisch. Je kan je hier dus best wel hulpeloos voelen. Gelukkig had ik mijn persoonlijke tolk: hoera voor sunnymoon!

U ziet hier alleen maar clichés bevestigd? Tja, blijkbaar hebben die ook hun waarde ...

Haast je!

2005-09-01T00:24:00.000+02:00

31 augustus, 23u55, Philipssite Leuven. Een mierennest van aan- en afrijdende wagens. Mensen die hun jaarlijkse plicht tot op het allerlaatste moment hebben uitgesteld spurten om net voor de deadline hun belastingbrief te posten. Op een normale avond tref je hier niemand, zelfs geen spreekwoordelijke kat. Vannacht was het er druk, alsof Basket Groot-Leuven in de sportplaza de finale van de Europese beker mocht spelen. Om de mond van menig medeburger speelde een fijn glimlachje. Iedereen zag het komische van de situatie wel in en moest een beetje met zichzelf lachen. Het geweten was gesust want de brief lag voor middernacht in de bus. Alsof er in die brievenbus een kabouter-ambtenaar zit die vanaf middernacht de gleuf hermetisch afsluit ... Nee dus, want zelfs kabouter-ambtenaren hebben een nine-to-five-job.

stukken

2005-08-31T09:08:00.000+02:00

Weten jullie nog, lieve lezertjes, dat wij een loodgieter hebben die aan een soort van drempelvrees lijdt (en dat is eufemistisch uitgedrukt), waardoor het ons een EEUW en een dag kostte om terug warm water in de keuken te hebben?

U mag eens raden wat we ontdekten nadat we van vakantie kwamen. Geen warm water in de keuken. L'histoire se répète. *diepe zucht*

Mijn wederhelft was de kordate kandidaat nr 1 die Jowan belde om te zeggen dat de boiler het wéér maar eens niet doet. Een klein sprankeltje hoop in m'n hart fluistert me in dat Jowan misschien onmiddellijk zijn cape omslaat en spoorslags richting ons komt gegaloppeerd. To the rescue!

Dit sprankeltje hoop werd echter vermorzeld wanneer Jowan met een kwinkslag repliceert: 'Aha, ofwel hebben jullie een slechte boiler, ofwel gaan jullie teveel op vakantie!'

Lieve, lieve Jowan.
- jij hebt die boiler zelf geïnstalleerd.
- denk je nu echt dat we over de grond gaan rollen van het lachen als je een spitsvondige opmerking maakt?
- straks rol ik jou eens over de grond hoor! onverlaat!
- ik had je in de kelder moeten opsluiten toen ik er de kans voor had
- *evil grin*

Natuuuuurlijk beloofde Jowan langs te komen, en natuurlijk is hij niet gekomen (of hij had een onzichtbaarheidscape aan).

Ieder huisje heeft zijn kruisje hé. Dat van ons is rond, klein, heeft een stierennek en heet Jo-Wan.

ja, U daar

2005-08-29T22:07:00.000+02:00

Ik zie U wel! U komt er niet onderuit!
Ik ben drie weken naar Scandinavië geweest en dat gaat nu eenmaal gepaard met vijftien kiloton foto's getrokken door yours truly en het Koeksje.

Bijgevolg zullen er nu regelmatig op deze blog Zweedse prentjes door uw strot geramd worden tot u geen gezellige rode houten huisjes en eindeloze watervlaktes meer zien kan. Tot U het Noorden hartsgrondig verwenst.

Ik heb er maar twee woorden voor.

OH JOY!

Hier volgt de eerste.

Een zonsondergang.
What can I say, ze sloegen je ermee om de oren!

Superlative conspiracy: the sequel

2005-08-29T19:06:00.000+02:00

Zoals in het eerste spannende deel van de superlative conspiracy werd vermeld: opgepast voor buren en vrienden en zelfs partners, één van hen zou wel stiekem een KGB-lid kunnen zijn ... De mensen die volledig buiten mijn verdenking vielen en dus niet werden vermeld: ouders en schoonouders. Vriendelijke en oprechte mensen dacht ik. Tot donderdag, half negen 's avonds. De plannen om naar gigantische ajuinen en triestige sovjet-architectuur te gaan kijken had ik allang opgeborgen, sunnymoon was al 255 euro lichter en in het bezit van een nieuwe reispas en kon dus wel vertrekken naar Moskou. Tot haar en mijn grote spijt alleen. Toen werd het dus half negen. Telefoon van mamasunny 'ha uw reispassen liggen hier'. Simultaan een sms van papasunny:'Bericht van de KGB. Paspoorten te vinden in schuif 1, kast 2, G-straat 53'. Verbijstering alom. Heel het huis, elke cm² werd uitgepluisd tot we niet meer wisten waar te zoeken en plots dagen die reispassen gewoon op? Langzaamaan beginnen vage herinneringen terug te komen. Drie weken Zweden doet blijkbaar gaatjes ontstaan in het geheugen van een mens. En de KGB maakt daar blijkbaar dankbaar gebruik van om die reispassen eerst in beslag te nemen en ze dan terug op te sporen ... En zo komt er een einde aan de queeste. *OEF*

post scriptum van sunnymoon: Wanneer we de KGB ouders per sms antwoorden dat ze maar moeten oppassen en dat we snel eens onze stoottroepen op hen zullen afsturen en ook wel: 'Leve de Witte Garde!' antwoordt papasunny (die ondertussen ervan overtuigd is dat hij 80 jaar terug in de tijd is gestuurd en terug in de USSR woont): 'De morgenstond is rood, de avondzon is rood, rood zal zegevieren!' Rare jongens, die ouders.

cuberdons (2)

2005-08-26T15:43:00.000+02:00

Daarnet belde ik met Koekie.
Ik zei: 'Hwoe gaaf het daaw of je fwerw' en informeerde aldus naar zijn werklust.
Hij antwoordde ad rem. 'Wat ben je aan het eten?'
Ik 'Nikf'
Hij: 'Jawel'
Ik: 'Cuberdonf'
Hij: 'Wat?!'
Ik: 'Cuberdonf'
Hij: Que que?!?!
Ik slik en zeg 'Cuberdons'
Hij 'Wat is dat??'
Ik 'Neusjes'
Hij 'waarom zeg je niet gewoon neusjes?'
Ik: 'Omdat ik graag cuberdons zeg'
Hij: 'Ik wist niet wat dat was'
Ik: 'Dat is omdat je dom bent'
Hij: 'Dat wist ik al'
Ik: 'Nu heb je bijgeleerd!'

Een vrijdagnamiddag is toch altijd zo educatief.

cuberdons (1)

2005-08-26T15:28:00.000+02:00

Ik liep deze middag van het station naar de faculteit. Een mooi liedje dat ik net in de MusicMania gekocht speelde in m'n oren. Van Royksöpp in m'n kop. Als ik geen geld heb heb ik altijd de neiging extra veel uit te geven.
Is dat sarcasme of sadisme?
Ik weet het niet.

Het was vrijdagmarkt. Ik liep met toegeknepen neus langs het Verse Visjes van Spiessens Kraam, want het stinkt daar en het kan me helemaal niet schelen dat de viskramers me met toegeknepen neus zien voorbijwandelen.
Ocharme eigenlijk.

Naast het viezeviskraam staat m'n favoriete kraampje van de hele markt.
Dat is het snoepjeskraam.
De snoepkraamster was erg toepasselijk een snoepje aan het eten. Ik kreeg er zowaar honger van.
Zij geniet het voordeel van haar koopwaar. Ik zie ze het niet doen, die viskramers, zo effie tussendoor een pladijsje snoepen!

En tout cas, ik zei 'hallo!', en '250g cuberdons graag'.

Twee uur later.
Ik zit achter m'n bureau en m'n maag draait om. Een kleine weegproef toont aan dat er nog maar 150g cuberdons in het zakje zit. De overige 100g is op wonderbaarlijke wijze verdwenen.
De politie tast in het duister en is ook wel het spoor volledig bijster.

des nouvelles

2005-08-25T09:20:00.000+02:00

een bekende politicus uit Tongeren
had het wel voor VRT- jongeren
hij zei dat het hem speet
en pakte Greet beet
want liefde kan men toch niet laten verhongeren!

Superlative conspiracy

2005-08-24T13:31:00.001+02:00

Aangezien sunnymoon nogal vaag is gebleven, een korte toelichting. De wereld is dus nog steeds geen dorp want om ome Vlad te gaan bezoeken heb je een visum nodig en dus ook een internationaal paspoort. De hele papierwinkel is bijna in orde, sunnymoon heeft in het Frans zelfs met de glimlach een Russenhart doen smelten op het consulaat van Antwerpen en ik had dankzij de bijzonder vriendelijke madame van de VAB nog in extremis een reisbijstandsverzekering kunnen afsluiten. Ik ben dus voor mijn reis verzekerd bij de (bijzonder vlot bekkende) Europese bagage- en reisbijstandsverzekeringsmaatschappij. Tenminste, als die reis er ooit eens van zou komen. De vorige reis naar Rusland is er niet van gekomen en deze keer lijkt het er ook sterk op dat de KGB een plannetje heeft gesmeed om ons buiten de grenzen te houden. Ze hebben onze internationale paspoorten gestolen! Gisteren nadat alle visumaanvraagtoestanden waren ingevuld en verse pasfoto's in z/w waren getrokken, was het een kwestie van onze internationale paspoorten te pakken en alles zou in orde komen. Vierentwintig uur later zijn we er nog steeds niet in geslaagd ze op te sporen. Heel het huis, van de kelder tot de zolder werd ondersteboven gekeerd. Talloze herinneringen uit een ver verleden werden gevonden, spinnewebben vernietigd (spinnen nemen uw huis namelijk over tijdens de vakantie), kasten binnenste buiten gekeerd, onder zetels en achter de wasmachine gezocht, plekjes ontdekt in ons huis waarvan we het bestaan niet eens kenden, maar van de paspoorten geen spoor! Het ijzeren gordijn mag dan al een tijdje gevallen zijn en de CCCP geïmplodeerd, maar aangezien Dan Brown me heeft bijgebracht dat er wel een samenzwering is tegen elk van ons, kan ik alleen maar concluderen dat de KGB nog steeds onder ons is! Controleer uw huis op verborgen micro's en ingebouwde camera's, vertrouw uw buren en zelfs echtgenote niet langer en vervang de sloten van uw huis. BEWARE!

twitch

2005-08-24T13:31:00.000+02:00

'Als dat maar goed gaat', schreef ik gisteren omineus.

En toen liep het ongelóóflijk fout.
Ik ga er hier niet al te diep op ingaan. Maar het heeft te maken met 2 reispassen, dingen kwijtraken, en spoedprocedures die echt wel kei-veel geld kosten.

Ik denk dat ik vanavond maar eens een subitoke ga kopen.

telefoonski

2005-08-23T14:11:00.000+02:00

ggrrrrmbl.

Ik moet weer eens naar Rusland.
Dat impliceert een visum.

Aangezien mijn contactje in het Russiche consulaat terug naar Moskou is vertrokken, impliceert dit niet meer schaamteloos eindeloze rijen wachtenden skippen en lekker loungen in de Chesterfield van het Russisch consulaat in Wilrijk terwijl de vice-consul mijn papieren in orde brengt, maar in die eindeloze rij wachtenden gaan staan.

Ik zie het al. Ik moet dringend nog eens wat gaan netwerken en een nieuw contactje in de persoon van de nieuwe vice-consul opsnorren. Want Lien en rijen, neen dat gaat niet. Wij zijn niet voor elkaar bestemd. De liefde is er eenvoudigweg niet.

Aangezien de gedachte aan AANSCHUIVEN mij reeds de hele ochtend het koud zweet bezorgde, besloot ik het heft in eigen handen te nemen. Een powertelefoontje naar het consulaat misschien? Een afspraaksje fiksen en dan een rijtje skippen? De gedachte doet me watertanden. Zeker omdat ik net een hele mooie witte jas in Stockholm gekocht heb waarin ik er erg zakelijk kan uitzien.

Enig probleem is dat het consulaat pertinent NOOIT de telefoon opneemt. Kwestie van niet gestoord te willen worden en zo onbehulpzaam mogelijk over te komen. Maar, dacht ik, I might get lucky. Toch maar eens bellen. En inderdaad!
Na 3maal rinkelen wordt er zowaar opgenomen. Ik moet toch wel even bekomen van de schok.
'Consulat-Général de Russie' klinkt het in het Frans met een sappig Russisch accent.
Ik begin m'n powertelefoontje met goede moed en ratel er in het Engels op los dat het hier L.V. van de KU Leuven is en dat ik graag de Consul wil spreken over een belangrijke en toch ook wel erg urgente zaak (lees: ik wil de rij skippen en op m'n luie krent in uw chesterfield op m'n visum wachten ipv buiten in de regen te moeten aanschuiven).

De stem herhaalt echter enkel
'Consulat-Général de Russie'.
Ik weer in het Engels hetzelfde verhaal. Ik wordt echter bruusk onderbroken door
'Consulat-Général de Russie'.

'Excusez-moi?!?! ' grommel ik ontsteld. 'Est-ce que vous parlez que le français?'
Een powertelefoontje moet autoriteit uitstralen, dacht ik zo.

'Est-ce que vous parlez Russe?' kaatst de stem terug.
De stem aan de andere kant van de lijn deelt klaarblijkelijk m'n autoriteitsmening.

'As a matter of fact, I do! Duivelse Doerak!' wil ik dubbel en dik terugkaatsen, en ik wil ook nog snauwen 'You wanna piece of me?!?!'.
Maar dan besef plots dat ik niet zo goed ben in powertelefoontjes in het Russisch. Ik besef plots ook dat ik misschien wel de consul aan de telefoon heb, omdat ik hem in mei ontmoet heb en hij echt geen Engels spreekt, terwijl de anderen daar op het consulaat allemaal vlotjes in Engels converseren.
Ik besef dat ik dus voor alle zekerheid maar beter beleefd kan zijn en schakel over naar een bijzonder hoofs Frans.

Powertelefoontjes in het Frans, mensen, het kan.

Het is in de sjakosj zoals de Fransen het zo mooi zeggen. Na telefonisch geglimlacht te hebben dat ik echt wel très heureux (heureuse?!) zou zijn als ze dat voor me konden doen, heb ik de hoorn neergelegd. 'Als dat maar goed gaat', zou Heer Bommel zeggen.

Mijn eerste keer

2005-08-22T23:31:00.000+02:00

Attente sunnymoonfans zullen gemerkt hebben dat het hier niet gaat om een post van sunnymoon maar wel van koekiemoon! Aangezien de koekie-account al was ingepalmd, heb ik me maar ingepast in de sunnymoon-terminologie. Ik hoop dat ik de sunnymoon-fans het leven niet al te zuur maak. Moest dat het geval zijn, kan administrator-moon me onverwijld verwijderen uit de blog-annalen en me terug kopje onderduwen in de e-vergetelheid. Om een lang verhaal kort te maken: het is mijn eerste keer en voel me momenteel dan ook een beetje als een gladiator die in een overvolle arena voor de leeuwen wordt gegooid. Reden voor mijn eerste aarzelende stapjes? No idea.

bweik, back

2005-08-22T09:23:00.000+02:00

wat ik niet gemist heb:

- Vlaanderen
- met zijn Vlaamsche inwoners
- grijze wolken
- mijn uitzonderlijk talent om rommel te maken in ons huisje
- dat was toch beperkter in een tent
- mijn werk (foei!)
- lintbebouwing
- ons lelijk behangpapier in de gang (daar ga ik toch eens iets aan moeten doen)
- mijn onmiskenbaar non-talent betreffende huishouden (lees: de eerste handeling van de dag resulteert in schmutzige vloer wanneer ik de weetabix omgekeerd terug in de doos steek)
- mijn visa-rekening
- mijn duizelingwekkende gsm rekening
- de Vlaamse microcosmos
- de festivals (couldn't care less)
- de baksteen in de Belgische maag die resulteert in een nijpend plaatsgebrek
- de weegschaal in de badkamer
- Koekie (nee die heb ik niet gemist!) (want hij was mee!)
- mijn bedroevend slecht gevoel voor humor

U hoort het al, ik ben terug, en permitteer mezelf een dagje balen :)
Ik had best nog een maandje langer up North kunnen blijven!

Wat ik wel gemist heb is op 1 hand te tellen:

- m'n familie
- m'n vriendjes
- Pluisje
- m'n ochtendlijk bakje troost

Het kan dus zelfs op een verminkte hand met maar vier vingers geteld worden!

een teken

2005-08-15T13:25:00.000+02:00

van leven!

Dat het hier fijn is staat buiten kijf.
Dat Zweden een modelstaat is, dito.
Maar dat internetcafes praktisch onbestaande zijn, ook.
Rijm dat maar eens!

Koekie en ik zijn bezig aan the grand tour of Sweden.
We did Luleå.
We did Jokk Mokk.
We did Inlandsbanan.
We did Ostersund.
We did the Höga Kusten.
We did Mora.
We did Rätvikk.

And so on.

Ik heb rendieren gezien en vond dat vreemd genoeg keispannend. Zeker omdat we ze bijna omver reden.
Ik heb een serieuze verslaving een kaneelbolletjes ontwikkeld. Kannelbullar. M´n kaneelboelekes. mmmmmmmmmmmmmmmm.

Enkele dagen gelden zijn we tot rust gekomen aan een meer. Het heet Siljan. Het is een kei-tof meer. Heel aaibaar en met visjes en zo en twee zwanen en soms een kudde ganzen die er effe rusten tijdens hun trek naar het Zuiden. Ik ben tot de conclusie gekomen dat een meer de perfecte combinatie is van een rivier en een zee.
Meer meren!
Waarom heeft België geen onmetelijk grote meren? Hier in Zweden bestaat er zelfs een meer zo groot als België, gni. Mijn goede vriend het Siljanmeer in ontstaan door een meteorietinslag. Bij ons ontstaan er enkel plasjes zoals dat van Rotselaar omdat ze een put graven om grond te hebben om een autosnelweg te maken (aldus Koekie). Waarom zijn er geen meteorietinslagen in België?!

En tout cas, ik keer terug naar het meer. Volgende stop Stockholm.
Toodles!

live from Berlin

2005-07-26T20:53:00.000+02:00

Eh oui!
Ik kan U melden vanuit Berlijn dat:
-ze hier geen qwerty maar qwertz toesteborden hebben. Ja ganz vreemd
- dat blogger ineens in het Duits werkt en ik nu niet aan een nieuwe post maar aan een neues eintrag bezig ben
- dat ik twee en een halve interessante paneldiscussies bijgewoond heb (die halve heb ik ijlings verlaten toen toen men in een aanpalende kamer in de muur begon te boren
- dat ik een heel pakje mentos erdbeeryoghurt heb opgesmikkeld vandaag en dat dat bijzonder lekker is en waarom bestaat dat niet im Belgien?
-dat de Brandenburger Tor veel kleiner is dan mijn verbeelding me had wijsgemaakt´
- dat ik een wegwerpcamera met denimbedrukking gekocht heb
-dat Duitsers zich inderdaad echt lelijk kleden
- dat ik zonet de laatste Harry Snotter heb uitgelezen (ich weiss, schade on me)
- Dat ik ter intellectuele compensatie The Age of Innocence van Edith Warton en The Fairytales van Oscar Wilde heb gekocht
- dat ik de helft van de lezingen vandaag heel goed waren en de helft archislecht
- dat ik denk dat ik mijn teen gebroken heb toen ik tegen een leslokaalbank liep
- dat ik mijn lief graag zie
- I love you Koekie!
-dat ik nu op POST moet klikken voor de internetteller op nul gaat en the computer de self destruct porcedure inzet

tschusie

berrrrrrlijnse bollen

2005-07-24T23:57:00.000+02:00

Tot zaterdag ga ik naar een congres in Berlijn. Tenzij Koekie zich geroepen voelt om deze blog vol te kladden, zal er hier dus niet veel te lezen zijn.

Ik hoop dat ze ook echt Berlijnse bollen hebben in Berlijn. mmmm. Of is dat typisch Belgische patisserie?
Ik zal het daar ontdekken.
I'm on a mission!

cool gifts, part quatre

2005-07-24T14:49:00.000+02:00

Mijn vader was onlangs in Zuid Afrika.
Hij bracht natuurlijk enkele cadeautjes mee.
Eentje ervan was het volgende. Een stekkedoosje.

Niet zomaar een stekkedoosje, maar eentje met een boodschap (klik op foto om te vergroten). En iets in.

Ik identificeerde me al meteen met de 'mild-mannered vegetarian mammal'.
Niet zozeer dan weer met 'can eat up to 250kgs of leaves grass and bush daily'.

Dit zat in het doosje.
Elephants!

Een puzzel voor de mentally challenged.

Babyphant on the run.

Babyphant met geldingsdrang

hoogmoed komt voor de val

momiphant zegt in volledige hip hop stijl: 'You wanna piece of ME?!'
Letterlijk. Mwahah!!

sjok

2005-07-22T09:19:00.000+02:00

Ik was helemaal in shock toen ik gisteren een kleine Standaard poll las n.a.v. de Nationale Feestdag.
De vraag was:
'Naar aanleiding van 175 jaar België: Hoe voelt U zich vooral?'

En je kon kiezen uit
-Vlaming
-Belg
- Europeaan
- Ik doe niet aan die dingen

Ten eerste vond ik het vreemd dat je niet 'Waal' kon aankruisen. De Standaard gaat er klaarblijkelijk van uit dat Walen per definitie geen Nederlands spreken en bijgevolg niet de Standaard lezen.

Ten tweede bekeek ik de resultaten en viel ik bijna van mijn stoel!!
48% van de lezers identificeert zich als Vlaming, en slechts 20% als Belg ( en 16% als Europeaan).
ACHT-EN-VEERTIG!!
Parbleu! Wie doet dat nu? Truly shocking.

Ik ben door de band een flexibel mens. Tolerantie boven. Maar als er één ding is waar ik mij aan erger is het wel kortzichtigheid. Veel mensen gebruiken het argument dat ze geen voeling hebben met het Zuidelijke deel van ons land en vermengen dit met enige trots op de Vlaamse zaak. M'n tenen gaan ervan krullen.
Ik bedoel!
- Natuurlijk zijn er problemen tussen Noord en Zuid, maar is het ooit anders geweest?
- Ik denk dat de Vlamingen er nu een pak beter voor staan dan 100 jaar geleden, dus we moeten niet zagen
- het feit dat Vlamingen geen voeling hebben met Wallonië is hun eigen dikke schuld (dit geldt vice versa voor de Walen)
- wie gaat er ontkennen dat kennis van de Frans-Waalse taal en cultuur geen verrijking is waar de gemiddelde Vlaming alleen maar slimmer van kan worden?

Met andere woorden, Vive La Belgique, en de Nationale Feestdag is wày cooler dan de Vlaamse. Neh.

Tijd voor....

2005-07-20T09:43:00.000+02:00

enkele van de betere momentjes van de voorbije weken

- in het midden van een hele drukke weg staan, een auto die stopt om over te steken, daarmee een file veroorzaakt, ik die vriendelijk zwaaiend met brede glimlach oversteek edoch onderweg m'n klompje verlies. En bijgevolg m'n fiets moet parkeren, terug moet lopen, en m'n klompje oprapen, idioot lachend naar de ondertussen ontstane monsterfile
- elke dag een vlek op m'n t-shirt/trui/broek, met piekmomenten van twee vlekken per dag. Heeft me het epitheton 'Vlekje' opgeleverd
- Zo hard lachen op TV met 'Wildboyz' dat ik me afvraag of heel de straat het gehoord heeft
- Deze morgen in de lift stappen met twee collega's en eventjes vastzitten. Me afvragen of dit nu aan die bloody lift ligt of aan het feit dat ik 1 kilo aangekomen ben.

betere momentjes, 't is maar hoe je het bekijkt :)

UPDATE:

- deze middag m'n klompje weer maar eens verloren

- een bruin broodje kaas gevraagd en een wit broodje kaas-hesp gekregen. En niet gaan reclameren want het broodjesmevrouwtje vd Alma is erg oud en verward; ik denk dat ik later ook zo ga worden dus ik kan beter wat medeleven voelen :)
- m'n portefeuille tweemaal in m'n fietstas vergeten terwijl ik in een winkel rondslenterde en pas ontdekt toen ik wilde betalen
- zie je wel

handig

2005-07-19T10:29:00.000+02:00

Nadat mijn meest handige handtas vorige week omgetoverd werd in een chocoladebad, ben ik overgeschakeld naar een baguette.
Cestquoiça?! Oorspronkelijk gemaakt door Fendi; een piepklein maar erg mooi handtasje. Mijn baguette is echter gewoon bruin en gewoon van de H&M. En heel elegant.

En handig dat dat is, zo'n klein tasje!!
Je vind er werkelijk alles in. In mijn geval
-een broche
-lipgloss
-sleutels
- mascara
- zonnebril
- gsm

en toen was het tasje overvol. Zo vol dat het amper nog elegant te noemen was.

Zo handig is dat piepkleine tasje, dat ik deze morgen de volgende excess luggage uit m'n fietstas moest vissen die niet in de baguette pasten en aldus met veel te veel spullen in m'n armen naar m'n bureau moest wankelen, namelijk:

- m'n portefeuille
- 2 appels
- een biokoek
- een map met papieren
- een pen of twee
- koffiekoeken van de bakker
- een flesje water
- een CD Rom
- m'n baguette handtasje
-een foldertje van Beleuvenissen dat ik bij de bakker had meegenomen

Dit alles paste niet in m'n baguette.
Beste baguette-uitvinders, 't is een mooi tasje hoor, maar 12 dingen tegelijk dragen is geen lachertje.

Zeker niet ontieglijk vroeg des ochtends.

leeg

2005-07-18T14:57:00.000+02:00

Juli is een vreemde maand. In Leuven althans.
De stad is plots leeg.

Leeg!

Alle studentjes trekken huiswaarts of horizon-waarts richting welverdiende rust. Bovendien gaan ook alle Leuvenaars precies op vakantie.
Allemaal goed en wel, maar bibi hier blijft verweesd achter.

De faculteit waar ik werk - leeg.
Ons straatje, waar je de voorbije maanden tot diep in de nacht lichtjes zag branden van blokkende studenten - leeg. En donker.
De Alma - leeg.
De supermarkten - leeg.
De straten - leeg. Geen wegpiraten op gammele fietsen te bekennen!
Het stadspark - nagenoeg leeg.

Snif.

Ik kijk al uit naar augustus, wanneer de minder gelukkige studenten terug Leuven binnensijpelen voor hun tweede zit. Ik zal ze met open armen ontvangen en met empathische blik zal ik surveilleren. Ik zal hen eens bemoedigend over hun bol aaien.
Want als echte Leuvenaar (hm) kan ik U met hand op het hart verzekeren: Leuven is niet hetzelfde zonder feestende, wegpiratende, supermarktaanschuivende, heelhardblokkende studentjes.

indommelen

2005-07-16T10:05:00.000+02:00

In tegenstelling tot sommige mensen (in dit geval mijn bedstee-partner) ben ik niet zo'n held in inslapen. Ik zou er m'n hand voor geven (of toch zeker m'n kleine teen) om zoals sommigen 2 seconden na m'n hoofd op het kussen neergevlijd te hebben in te dommelen. In de armen van Morpheus. mmmmm.

Morpheus en ik echter, we don't feel the love. En ook het pikkedonker is niet m'n beste vriend. Laat ons maar zeggen dat indommelen niet echt m'n ding is.
Als van jongsafaan moest er een lichtje aan op de gang en dan nog dacht ik dat griezel-E.T. met z'n gloeiende vinger in onze kast zat. Of dat er enorme insecten onder m'n bed zaten.
'Mamaaaaaaaaaah! Ik kan niet slaaaappeeuuhh!' was dan ook m'n nachtelijke slagzin. Bof.

Aangezien het behoorlijk idioot zou zijn om nu nog om m'n moeder te roepen, zeker aangezien ik al 7 jaar niet meer thuis woon, richt ik m'n attentie soms wel eens op het Koeksje die altijd bijzonder vredig naast me ligt te knorren.
Dan doe ik POR. 'Slaap je al?!
of POR. 'Kanieslapeuh. Mag ik in je arm?'
of ribbenPOOK. 'ik heb griezelig gedroomd. Mag het lichtje aan?'

Jaja ik ben echt een bijzonder genietbare bedgenoot!

M'n moeder wist me altijd te sussen toen ik klein was. Ze zei met haar mooiste yoga-stem 'denk aan het geluid van de zeeeeee...' Ik dacht dan aan alle vieze haaien en octopussen en zeemonsters. Mijn fantasie sloeg op overdrive en shivers gingen down my spine. M'n moedere probeerde dan maar een andere relaxatie-techniek. 'Denk aan wat je het leukste ter we-heeeeereld viiiiiind' (die yogastem, dat was echt wel wat)
Omdat ik moeilijk de hele tijd aan mezelf kon denken, dacht m'n zevenjarige ik dan aan primaballerina's, troetelbeertjes en my little pony's.

En fijn dat dat was! Ik viel meteen vredig in slaap en begaf me naar troetelbeertjesland.

Heden ten dage echter is het wat moeilijker. Koekie is door de band te comateus om me met yogastem te kalmeren, en troetelbeertjesland is enkel toegankelijk voor kinderen. Snif.
Dus is het behelpen. Tegenwoordig dommel ik in terwijl ik spectaculaire kanotochten maak op kolkende Scandinavische rivieren. Ik ben heel sterk en peddel er lustig op los! Of hoe een vakantievooruitzicht mij kan doen indommelen :)

En U? Waar denkt U aan om in slaap te vallen?

op een warme dag

2005-07-14T09:06:00.000+02:00

Amusing, yet slightly disturbing:

Op de trein zitten en een jongen druk bezig zien met zijn gsm die om de vijf voet rinkelt.
Plots rinkelt de gsm weer en speelt het liedje 'Hey Sexy lady, I like your Style'.
De jongen met een rood hoofd zien opnemen en schaapachtig 'Dag mama' horen zeggen.

Not very Amusing, and rather inconvenient:

Op de trein zitten en je eigen telefoon horen rinkelen.
Opnemen en ontdekken dat er chocolade aan je oor hangt.
Vervolgens je discman uit je tas vissen (indeed! een dinosaurus-discman ipv Ipod) en ontdekken dat deze ook vol chocolade hangt.
Een bleekblauw vermoeden krijgen.
Vier (!) bijzonder zachte chocotofkes uit tas opdiepen.
Rest van tasinhoud evacueren en zien dat ook portefeuille niet meer turquoise maar bruin-i-o is
Inwendig heel luid vloeken
Plots opmerken dat chocotoff snoepjes helemaal niet vol chocola hangen maar gewoon zacht zijn
Koortsachtig verder zoeken
Een reep volledig gesmolten Côte D'Or Double Lait uit tas vissen
Eens heel diep zuchten
Ontdekken dat ik geen papieren zakdoekjes bij heb
Mezelf denkbeeldig een heel harde trap geven
Verbaasde blikken ontwijken van de conductrice die vier zachte chocotofkes op een rijtje op het airco-roostertje ziet liggen afkoelen
Schaapachtig naar conductrice lachen en wanneer dit met een blik van onbegrip beantwoord wordt, vervolgens zakelijk en ook wel een beetje nors voor me uitstaren
Klaar om onder de zetel te kruipen van chaotische schaamte
Of om met veel dramatiek onder de trein te springen

Zomervoornemens:

- mijn tas geen hele namiddag in de zon laten liggen
- als ik voor de zoveelste keer het huis uitspurt en denk dat ik onderweg wel iets zal eten, géén chocola of chocotoffs meegraaien
- maar in plaats daarvan selderstengels en soms eens een wortel.

jarig

2005-07-13T08:56:00.000+02:00

M'n lover (die toevallig ook m'n wettige wederhelft is, dat treft)
is JARIG vandaag.
Eh bien, 29 jaren!
Een mens zou er zwartgallig van worden.
Maar Koekie niet.
Want hij krijgt cadeautjes en wordt alom gefeliciteerd.
In de eerste plaats door moi.

Gefeliciteerd sweetiedarling!!!!

Het Koeksje.
Hij doet een vreugdedansje.

you've gotta love him :)

te laat

2005-07-12T09:36:00.000+02:00

'Trotsky murder weapon may have been found', lees ik deze morgen op CNN, en m'n slaapogen fronsen zich vragend tot nog wat diepere rimpels. (Een stijkijzer aub! Ik ben verfrommeld)

Het moordwapen van Trotsky gevonden? Klinkt alsof z'n lichaam nog niet koud is. Toch is het bij mijn weten al zo'n 60 jaar geleden dat de rooie russische rakkers hem tot in Mexico achternazaten om hem daar spectaculair gruwelijk van kant te maken. Jakkie.
In elk geval, beter laat dan nooit.
De gelukkige vinder vindt U hier geportretteerd.

GAAAAAAP

2005-07-11T22:06:00.000+02:00

geeuw.

net ontwaakt uit m'n winterslaap.

geen regen en een fijn trouwfeest zaterdag.

ben net wakker :)

ik dank de hemel om m'n (toch wel betrekkelijk lyrische) gebeden te verhoren
en
ik dank de staat (? de univ? de koning? Yves Leterme?) voor de vrije 11 juli dag want dat had ik nu net nodig zie. Effe recupereren in het zonneke met een Goed Boek.

wie beslist er dat eigenlijk, of 11 juli vakantie is of niet?

*gaap*

il pleut

2005-07-07T10:39:00.000+02:00

Beste Regen,

Hou op met vallen
Anders ga ik U
het heelal in knallen
u wilt toch niet
de pret vergallen?

U kan maar beter tegen zaterdag
wegwezen
anders moet ik u wel
over de kling sjezen
onze goede vrienden gaan dan trouwen
en echt, als er ook maar een druppel valt,
U zal het zich berouwen!

Ik ben best wel vriendelijk en aangenaam in de omgang
maar meestal niet al te lang
soms overkomt mij een aggressiedrang
hou mij dan maar eens in bedwang

dus ik herhaal nog eenmaal;
als er ook maar 1 druppel valt
wordt U door mijn elegant geschoeide voet het hemelgewelf uitgeknald
moet ik ook maar 1 seconde een paraplu gebruiken
dan zou ik als ik U was maar best ergens onderduiken
mijn wraak zal verschrikkelijk zijn
zeker na menig glaasje wijn

hahaarghrr!!

met vriendelijke groeten,

Lien V.

(één van m'n beste vriendinnen trouwt zaterdag, en organiseert een groots tuinfeest. Na deze coërcieve aanpak ga ik vanavond ook nog een zonnedansje doen denk ik)

Is it?!?!

2005-07-06T12:24:00.000+02:00

Is het normaal dat mijn voeten twee ijsklompjes zijn?
Is het normaal dat ik 's avonds voor tv een sjaal brei als ware het volop herfst?
Is het normaal dat ik permanent kippevel op mijn armen heb?
Is het normaal dat ik meer zin heb in een warme wafel dan in een ijsje?
Is het normaal dat ik nu meteen een warme trui en wollen sokken uit mijn net opgeborgen winterkast ga diepen?!?!

Is it?

Ik dacht het niet zo!!!!

toe nou

2005-07-06T08:56:00.000+02:00

Ik ben er echt aan toe.
Een streepje vakantie.
De laatste weken spring ik straight uit bed achter m'n computer, waar ik de hele dag resideer, met enkel een middagpauze waarin ik enig voedsel tot mij neem en verhuis naar m'n bureau, waar ik weer straight achter de computer ga zitten. En dan kom ik 's avonds thuis en werk ik nog wat verder als ik fut heb. Koekie ging nog harder; die werkt dag en nacht, wegens project deadline. fie-hieuw! We zijn gekkies.
Maar hoofdstukken schrijven zich niet zelf en zo'n doctoraat is veel werk, zeg dat ik het gezegd heb. Dus ga ik nog 3weken bloed, zweet, tranen, sterretjes en komeetjes zien en dan ben ik ermee weg! Naar Scandinavië, I can't wait :)
Om daarna er weer keihard in te vliegen!

a-hahah

2005-07-05T10:40:00.000+02:00

Ik weet niet of iemand van jullie zaterdagavond heeft zitten zappen en op Live 8 terecht is gekomen. Ik wel; telkens als Midsomer Murders op Canvas te spannend werd, zapte ik snel weg naar Live 8. Omdat dat niet zo griezelig is.
Ik weet niet of iemand van jullie het stukje Live 8 'live aus Berlin' gezien heeft. Ik wel. En wat zag ik daar?!
A-Ha, 20 jaar later. De gitarist zag er helemaal verfrommeld uit. De toetsenist leek uit een container gekropen te zijn.
Maar daar keek ik allemaal niet erg lang naar, want enkele lichtstralen in de hoek van m'n oog trok m'n volle aandacht. Daar stond Morten, omgeven door een corona van stralend licht. Ik was de Rode Ridder en hij was mijn fee Galactica.
Licht dus, wauw!

Toen ik in Zweden studeerde had ik een Oost-Duitse vriendin die helemaal wild was van A-Ha. Uúúúren kon ze zitten zuchten over hoe goed hun muziek en hoe drop dead gorgeous Morten wel niet was. Arm kind, dacht ik dan meewarig, en merkte tegen mezelf op dat össis net zoals alle andere Europeanen aan de andere kant van het Gordijn toch wel 20 jaar achterstonden op vlak van muziek, fashion, en kapsels. En dan schudde ik nog eens meewarig met m'n hoofd want daar kan niemand iets aan doen, het is de schuld van Stalin.

Anyways, met schaamrood op de wangen dacht ik aan m'n Berlijnse vriendin gisteren. I mean, Morten is HOT! Zijn atletisch postuur en gevoelige ogen deden mij in een mum van tijd wegsmelten in de zetel. En hij kan zelfs mooi zingen! Kijk, zo'n A-Ha Erlebnis geeft een mens nu hoop zie. Ik las wereldvrede en geen honger meer in Morten's ogen. En zeker geen watertekort, want ik verdronk erin.

ha-ha.

le mec rigolo

2005-07-04T16:17:00.000+02:00

ahahah! Jacques toch. You've gotta love him. Ik vind hem heerlijk goed fout. Lekker politiek incorrect, maar o zo harmless. (Putin daarentegen, die is slecht fout).

Op DS Online: 'Chirac tapt anti-Britse moppen'

PARIJS - Tijdens een ontmoeting zondag in de buurt van het Russische Kaliningrad zou de Franse president, Jacques Chirac, de Duitse kanselier Gerhard Schröder en de Russische president Vladimir Poetin vermaakt hebben met anti-Britse grappen. Dat schrijft de Franse krant Libération vandaag.

,De enige Britse bijdrage tot de Europese landbouw is de gekkekoeienziekte'', aldus Chirac volgens de krant. De Franse president, die blijkbaar in een opperbeste stemming verkeerde ondanks een dalende populariteit in zijn thuisland, vervolgde met: ,,Mensen die zo slecht koken, kun je onmogelijk vertrouwen. Met uitzondering van Finland is Groot-Brittannië het land waar je het afschuwelijkste eten op je bord krijgt.''

Tot slot voegde president Chirac er nog aan toe dat voormalig secretaris-generaal van de Navo Lord Robertson hem ooit een specialiteit uit Schotland (haggis?) liet proeven. ,,En toen zijn onze problemen met de Navo pas goed begonnen'', aldus Chirac.

själg

2005-07-04T09:45:00.000+02:00

zoals de Denen het zeggen.
Solden.
En we zullen het geweten hebben.
Ik probeer soldenmassa's te vermijden. Massa's in het algemeen eigenlijk.
Maar ik woon in het centrum van Leuven en op zaterdag wil ik m'n boeksje gaan halen, evenals genoeg voedsel bijeenjagen om het weekend door te komen.
Ik moest zaterdag dan ook het centrum door zien te geraken.
Geen sinecure, 't was een massa om U tegen te zeggen. Ieegh.

Ik heb dan ook maar Solden gedaan.
Ik wierp me in de maalstroom van volk en peddelde stroomopwaarts. Ik meerde aan bij een klein winkeltje, sprong uit m'n bootje, en wurmde me het winkeltje in.
In het winkeltje was echter geen dolle massa die koopjes verslond. Er stonden enkele oude besjes van zeker in de tsjeventig verweesd rond te draaien, en ééntje die luidkeels verkondigde dat ze er al tweeëntachtig was. I was impressed.

Ik ben buitengekomen met enkele buitenkansjes in m'n tas. Toen ik thuiskwam toonde Koekie (een massabestendige speedshopping adept) me trots de mooie kleren die hij gekocht had.

'Nu ikke!' zei ik gretig, en enthouasiast spreidde ik m'n koopjes uit op de zetel.

- vijf bolletjes bruine tweed
- 5 bolletjes aubergine
- vier bolletjes olieblauw

Het is best wel tof een hobby te hebben die overwegend gedeeld wordt door het bejaarde bevolkingssegment. Zeker in de solden. Koopjes doen was gewoon een Zen-ervaring. Rust en stilte, en de volledige toewijding van de verkoopster. En zelfs een aai over m'n bol van het 82jarige besje.
Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik al 8 jaar alleen maar sjaals brei. Meer kan ik niet en wil ik ook niet. Want laat ons eerlijk zijn; een zelfgebreide sjaal is charmant, maar een zelfgebreide trui/rok/poncho....
*fronst bedenkelijk wenbrauwen en loopt gillend weg*

mwah

2005-07-01T23:29:00.000+02:00

frans in z'n piepjonge dagen

Ik las net in de Focus Knack een itempsje bij de tv tips die alvast Lilith van tftc een vreugdesprongetje zal doen maken.
Vanaf vrijdag 8 juli op VTM: Meet the Bauers, een reality soap rond Frans Bauer en z'n offspring.
Hm! Ik weet niet of de wereld daar op zat te wachten.
Vooral de omschrijving van de Focus Knack is recht in de roos:

'Vond U de familie Pfaff al irritant? Wel, meet the Bauers, oftewel het gezin van charmezanger Frans Bauer die in Nederland en Vlaanderen een hit scoorde met Heb je even voor mij?
Neen, dus.'

hahahahah!

Voor alle duidelijkheid: deze tvtip stond bij de afraders. Een ontip dus. Of een nontip. of een affrontip. Een wantip?

slaap

2005-07-01T10:21:00.000+02:00

Gisteren een nachtje bij de mama gaan slapen wegens gezellig en bovendien vader weer maar eens in verre streken.
Gisteren het lumineuze idee gehad om zo rond middernacht samen naar de film Mansfield Park te beginnen kijken (waarom zet Canvas alle goeie programma's altijd zo laat?!)
Gisteren beseft dat ik - 19de eeuwse canon afficionado zijnde- het boek én de film ken, en tóch voor de TV blijven plakken. Ondanks verwoede pogingen om te gaan slapen. Tssss.
Gisteren dus pas om 2 uur des nachtes gaan slapen.

Vandaag geeuw ik verdacht veel.
Vandaag zie ik dat Canvas Le Rouge et le Noir uitzendt. Stendhal, here I come!
Vandaag is het uitzenduur gelukkig menselijker. 21u. Ik denk dat ik dat nog net haal. En ik wil ervoor wedden dat Koekie naast mij op de bank in slaap valt. Samen met Pluisje. Echte mannen zijn immers niet zo te vinden voor trage kostuumdrama's.

cool gifts from my dad, part trois

2005-06-30T10:46:00.000+02:00

Een kuikentje. Ik weet niet waar m'n vader dit gehaald heeft. Waarschijnlijk Japan. Het is er zo eentje dat je opwindt en dan loopt ie rond. Hij is heel pluizig.

Een echt kuiksje.

Hij is echter ook erg eenzaam. Heeft soms last van depressieve buien.

Soms hoor ik 'm zuchten en zie ik hem aan de rand van de afgrond staan.
'Zou ie ditmaal springen', denk ik dan droevig, maar ik weet dat hij het niet doet want daarvoor heeft ie eigenlijk echt te veel hoogtevrees.
Ik zou 'm wel aan Pluisje willen introduceren, maar Pluisje is nogal asociaal en vorige potential friends zijn er niet zo goed van afgekomen.

Soms gaat ons Kuiksje eens in de tuin wandelen. Hij loopt dan weemoedig verzen van Goethe te reciteren, en pinkt soms eens een traantje weg.
Het leven is hard als je een verweesd kuikentje bent, hoor.

Maar vandaag zag hij iets nieuws.

Hij was met verstomming geslagen.

Keek bedremmeld naar dit fenomeen, en zocht koortsachtig naar een fenomenologische verklaring.

Ik keek toe en was getuige van Het Inzicht van Het Kuiksje.
De kip en het ei en zo.
En dat ie niet alleen op de wereld is en zo.
En back to the roots en zo.

Ons Kuikentje weet het nu allemaal. Waar ie vandaan komt. En 'to know thyself is the beginning of a lifelong romance', placht Oscar altijd te zeggen.
Straks als ik thuiskom van m'n werk zal het 't kuiksje er waarschijnlijk niet meer zijn. Ik hoorde hem immers luidop fantaseren over een nieuwe glanscarrière als wijze eremiet in een grot in de Zwarte Bergen.
Ik heb stiekem een knapzakje klaargelegd voor hem. Met wollen sokken en een warmwaterkruik. Want het kan echt wel koud zijn in de Zwarte Bergen. En die grotten daar zijn zo verdomd vochtig.
Ik zal hem missen, ons kuikentje. Misschien pink ik vanavond ook wel een traantje weg.

kop

2005-06-29T10:34:00.000+02:00

Wauw! Ik heb heel de nacht doorgebracht met een knaller van een hoofdpijn. Had ik nu zo'n hoofdpijn dat het ervan donderde, of donderde het zo hard dat ik er hoofdpijn van kreeg?
Wie zal het zeggen hé.

mijn broer

2005-06-28T14:01:00.000+02:00

Mijn Grote Broer wordt 30 vandaag. Der-tig!!
Als dat niet très impressionant is.
Mensen reageren vaak verbaasd als ze horen dat hij ouder is dan mij. Moet ik me dan zorgen beginnen maken nu hij dertig is?

Hij is nog niks veranderd.

In elk geval, een dikke proficiat Kaasje.
En een lieve aai over je bol!

PS zoals je ziet op deze foto krijg je een steen kado

nee joh :)

nachtelijk drama

2005-06-28T09:00:00.000+02:00

Ons huisje in Leuven is klein, en er hoort ook een piepklein tuintje bij. En het grappige is dat je vanuit de badkamer recht in het tuintje kijkt. Ik vind dat erg gezellig.

's Morgens terwijl ik m'n tanden poets kijk ik naar de hommels in de rozenstruik en luister ik naar het gefluit van de merels. De voorbije weken zag ik een merelkoppeltje druk in de weer met takjes en ik verwachtte dan ook dra een minimerel-koortje in ons tuintje, dat de komende weken om verse wormpjes zou janken. Zijn ze niet lief, die ukjes :)
Tot ik deze morgen iets vreemd opmerkte.

Iets klein. Wit.
Hm.

Moest ik kunnen, ik zou het merel-koppeltje een schouderklopje geven. Arme vogels. Een gezinsdrama in onze tuin. Niet elke dag start precies even zonnig.

rondes en zo

2005-06-27T10:14:00.000+02:00

Gisteren heb ik een rondje België gedaan. Neen, niet uit sympathie voor de wielrenners (ook al draag ik hen natuurlijk een warm hart toe), en ook niet uit leisurely considerations. Bittere noodzaak. België wordt immer bezet door mijn legers, en ik moest de troepen nog eens gaan inspecteren. Des ochtends om zeven uur de baan op naar Torhout. Het eerste uur heb ik niet gesproken tegen mijn reisgenoot omdat ik een bui voelde hangen in m'n hoofd en vreesde dat ook maar de kleinste wending in een gesprek mij humeur volledig zou doen omslaan naar megadonderbliksemochtendhumeur. Heck, zelfs een als er een nog maar een stofje op m'n neus was gedwarreld zou ik al in een Spaanse colère uitgebarsten zijn. Een zeer fragiel momentje dus. Ik hield dan ook wijselijk mijn mond en bespaarde Koekie daarmee veel leed. Graag gedaan koek! Ter hoogte van Zedelgem nam ik opklaringen in m'n hoofd waar en begon ik vrolijk te praten (onaflatend vanaf dat moment, haha).
Tegen de middag begaven wij ons spoorslags terug naar Leuven in Shadowfax, ons oud-ootje waarvan we hardnekkig denken dat het een mythisch magisch beest is. Ondertussen lachten we sardonisch met de file in de andere richting (zee). Hahahahaaargh!!!!
Eenmaal in Leuven trok ik een kort spurtje richting station. Alwaar de trein naar Luik 20 minuten vertraging had. Eenmaal op de trein ging het op een slakkegang richting Liège. Is de NMBS op onthaastingcursus of zo??????
Dankzij deze graag-traag actie moest ik wederom een strakke spurt trekken in Luik om de trein richting Maastricht te halen (ik overweeg een invasie. Maastricht heeft namelijk good shopping!). Op smalle hoge hakken spurten geen lachertje. Zeker niet als er een rijtje onthaaste spoorwegmannen op staan te kijken. Zij vonden het wel een lachertje. Ik heb dan ook kundig hun luchtpijp dichtgeslagen met a) m'n hakken b) m'n Vanity Fair c) m'n enórme tas, en ben vervolgens vluchtmisdrijfsgewijs de trein opgesprongen. Alwaar ik ontdekte dat mijn teentje gewond was van te lopen in high heels. Oh my!!
In Maastricht werd ik opgehaald door een horde vriendinnen en reden we richting Valkenburg. Daar zijn thermen en een casino. Wij gingen voor de thermen. Al zag het casino er ook wel flash uit. We hebben het gezien want we waren immers verkeerdelijk de casino-parking ingereden. Ik kon het dan ook niet laten tegen vriendin N (die binnekort trouwt en daarom gegroomd zou worden in de thermen) te verkondigen dat we de hele nacht gingen gokken en dat zij à la Casino chips in de lucht mocht gooien. Niet dus. Een heerlijk avondje relaxen was ons deel. Enkele uurtjes rondobberen in weldadig water onder een blauwe hemel. Omdat we ons in Valkenburg bevonden hield ik de lucht danig in het oog en meende ik in elke overvliegende vogel een valk te ontdekken. Vijandelijke spionnen? Acht op de tien keer was het een duif. Maar ook valken! Vraiment, quoi. Als een week sponsje keerden we moe maar tevreden terug naar Leuven, met wederom tussenstops in Maastricht en Bekkevoort. Ik had m'n troepen geschouwd en iedereen was braaf. Weest waakzaam, fluisterde ik een goede ziel in ons straatje toe terwijl ik vermoeid naar huis sopte. En wat zie ik dan als ik thuiskom?! Soldaat K, m'n rechterhand en persoonlijke lijfwacht ligt toch wel niet te slapen zeker. In ons hoofdkwartier!! Dat wordt dus twee weken cachot. En neen, dat het half 2 's nachts was, dat zijn geen verzachtende omstandigheden. Waakzaam zei ik! WAAK-ZAAM!!!!

gifts from... part deux

2005-06-24T09:47:00.001+02:00

Mijn ochtendlijke compaan, mijn metgezel, mijn drager van het donkere vocht dat mijn slaapogen openwrikt en mijn hersens aan het werk zet.
Mijn mug.
Kadootje van daddie from the US of A. Meer specifiek van The Los Angeles Museum of Contemporary Art.

Het is dan ook kunst.

En elke morgen moet ik lachen met het grapje op deze tas. Tenzij ik een ochtendhumeur heb natuurlijk. Zoals vandaag toen m'n toastje Nutella face forward de keukenvloer op viel. Gelukkig heb ik dan nog m'n bakje troost.

gifts

2005-06-22T10:45:00.000+02:00

Nieuw op SunnyMoonToday!

Een klein reeksje getiteld 'gifts from my dad'. Ik zou zelfs zeggen 'cool gifts from my dad', maar smaken en betwisten en zo.... Mijn vader was toen ik nog klein was niet alleen de beste van de wereld (nu nog altijd trouwens) maar in mijn kinderlijke verbeelding ook een moderne en zeer heroïsche versie van Ernest Shackleton; een ware ontdekkingsreiziger. Eigenlijk moest hij gewoon regelmatig naar het buitenland om onbegrijpelijke papers te gaan presenteren op congressen (nu nog altijd onbegrijpelijk voor mij trouwens), maar als uk is een reizende vader very exciting indeed!
Natuurlijk werd er een kadootje meegebracht uit elk ver land (nu nog altijd trouwens!). Zo heb ik ondertussen een verzameling dingetjes die gaan van leuk en handig tot volstrekt nutteloos maar best wel grappig. Zo'n dingen deel ik dan met jullie. Per foto. Want zo ben ik nu eenmaal. Een GROOT hart ja!

Uit Japan: puji-puji (spreek uit: poetsjie-poetsjie). Ik verdenk mijn vader dat hij het enkel en alleen heeft gekocht owv de onomatopeïsche naam. Wat is het?

Zo van dat plastiek met bollekes dat eenieder dwangneurotisch begint plat te drukken als ie het in z'n handen krijgt. Maar niet met pui-puji. Hier zijn de bollekes namelijk hartvormig. En wie gaat er nu hartjes platdrukken?! Ik niet ze gast.

het gespuisje

2005-06-21T09:02:00.000+02:00

Zelfs Pluisje had enigzins last van de hitte gisterenavond. Hij lag als een vodje in zijn mandje. Hij duwde z'n geliefde stro opzij alsof het een overbodig dekentje was, drapeerde zich languit en staarde vermoeid in de verte. Pluisje is doorgaans heel erg stil maar ik zweer dat ik hem gisteren zelfs eens heb horen zuchten.

Wat wil je, zo'n hitte en dan een perma-pelske hebben :)

phew

2005-06-20T13:38:00.000+02:00

aarrrrr.... heb net een poging gedaan te werken in de zon. Mijzelf afgewend van de PC en met pen en papier gewapend op een stoel in de tuin geplaceerd au plein soleil. Ja-ha, met pen en papier! Back to the basics. En klaarblijkelijk goed voor het creatieve scheppingsproces in m'n hoofd want al gauw zat ik naarstig te schrijven.
En af te zien. I mean, ik ben een pur sang zonneklopper die niet op een UVA of B straaltje meer of minder kijkt. Bovendien ook professioneel, want ik smeer erop los (wat ons gisteren tot de conclusie deed komen dat als ik geld zou krijgen vd Laboratoires Vichy voor de keren dat ik mensen heb gedwongen zich te beschermen tegen de zon, ik nu filthy rich zou zijn). En bovendien krijg ik van de zon op m'n bol ook nog eens goddelijke inspiratie! Ik had in geen tijd 1,5 pagina geschreven.
Maar trop is teveel. Amai! Het is tropisk vandaag.
Toen ik m'n arm verschroeide aan de stoelleuning hield ik het dan ook voor bekeken. Spoorslags terug naar binnen. GELUKKIGLUK hebben wij een heel koel huis. Ijskoud in de winter. In december heb ik de hele straat eens twee weken wakkergehouden met nachtelijk geklappertand. Zelfs onder vijf donsdekens klappertandde ik nog. Ik heb zelfs eens een heel libretto van Rossini uitgeklappertand. Doch dit terzijde!
Bitter koud in de winter dus, ons huis. Maar heel koel in de zomer. En dat vind ik megacool. Dank je huis! Verfrissing RULES!
Al zal ik volgende winter wel anders piepen. Of klapp(er)en. Mwaha.

nog maar eens

2005-06-20T09:04:00.000+02:00

Zonet bedacht ik me dat m'n leven doordrenkt is van idylles. Ik verdrink er bijna in! Naast het feit dat ik elke morgen wakker wordt naast de liefde van m'n leven heb ik klaarblijkelijk ook een zeer idyllische familie, vriendenkring en entourage. Heck, zou ik de haatsmurf zijn, of de brombeer, ik zou allengs spuugziek worden van al die idylle's!!!! Maar gelukkig ben ik iets zonniger ingesteld en daarom was gisterenavond again a night to remember, en neen, niet omwille van die finale van Star Academy, no sir, ik zat in eigenste persoon ónder het hemelgespante ipv voor de buis.

Mijn ouders wonen namelijk in een paradijsje dat in deze warme dagen een veilige haven van groen in waarnaar ik telkens weer wegvlucht. (Leuven is misschien wel klein, maar toch wel een concrete jungle als het zomer is!)
Mijn idyllische ouders hebben lang geleden met enkele idyllische vrienden samen vijf huizen gebouwd op een stuk grond en dompelen zich dan ook dagelijks onder in een groene weelde. Ik kom er dan ook gaarne groen opsnuiven, en knal mij vervolgens met een 'goed boek' zoals dat heet in de zon en smelt daar langzaam maar zeker tevreden weg. Onze idyllische buren zijn allemaal erg gezellig, en zo wordt er regelmatig op een zomeravond eens samengekomen 'onder de oude notelaar', voor eens bbq en glaasje. 'Forever summer' is er niks tegen! Want niet alleen de food was delish, bovendien werd er heel hard gelachen.
Idylle-junk als ik ben zat ik op de eerste rij :)
En zag dat het goed was.

toen

2005-06-17T10:07:00.000+02:00

toen maakte ik m'n zomerkast

alle kleren gingen er vlotjes uit

maar ik kreeg ze er niet meer geordend in

speciaal voor koekie

2005-06-16T18:08:00.000+02:00

Fietsen op de heide
Ver van iedereen
Fietsen met zijn beiden
Jij en ik alleen
Vogels begeleiden
Ons op onze reis
Waarheen wij ook rijden
Zingen zij hun wijs

Zing ik dan met hun
Antwoord jij heel tevree

Fietsen op de heide
Ver van iedereen
Fietsen met zijn beiden
Jij en ik alleen

leer dit ongelooflijk idiote edoch enigzins charmante tekstje maar uit je hoofd!
*tikt met stemvork en zet metronoom klaar*

idylle, part deux

2005-06-15T20:44:00.000+02:00

.... We trappelden dus vrolijk richting puurnatuur. Neuriënd door de Parkabdij. Ik raakte helemaal in goede hum. Ik reed bijna een voetganger aan, die verschrikt opzij sprong. 'Maak je geen zorgen, ik rij je niet omver hoor!' riep ik hem goedhartig na.
We reden langs een vijver en de kikkers kwaakten oorverdovend. Dit herinnerde me aan de twee SLAPELOZE nachten in ons tentje in Frankrijk omringd door VIJF miljoen kwakende kikkers, maar ik lachte slechts goedmoedig. 'Dag kikkers!' riep ik.
Ik snoof de buitenlucht op met een vrolijke SNUIF, die onmiddellijk gevolgd werd door een paniekerige SNUT, want een twintigtal dondervliegjes waren meegezogen in de snuifmaalstroom van m'n neus. Jak!
We reden een holle weg in. Ik associeer holle wegen altijd met heksen. Ik hield dus een stevig oogje in het zeil! Maar geen kol te bespeuren.
Holle wegen zijn per definitie kasseiwegen. Bijgevolg werden de twee burrito's in m'n maag die Koekie een uur eerder zo liefdevol voor me bereid had grondig dooreengeklutst. Ik stuiterde over de holle wegen terwijl m'n lief met een vloeiende beweging z'n modderbrommer met geveerde voorvork over de kasseien laveerde. Hm.
De holle weg veranderde aan weerskanten in groene hagen. 'Mooi hé, die hagen', zei Koekie. 'Deze streek heet dan ook het HAGEland' zei ik eigenwijzerig, maar het klonk eerder 'het 'H-a-a-a-a-a-g-g-g-e-e-e-l-l-la-a-a-n-n-d-d-d' en dat niet omdat ik Limburger ben, maar omdat ik nog steeds over kasseien reed.
We reden voorbij een wei en daarin sprongen twee dartele veulentjes. Ik pinkte een traantje weg van ontroering. Eén veulentje wist duidelijk nog niet hoe lang z'n benen waren en zijn ledematen raakten dan ook hopeloos verstrikt in volle sprong. We fietsten haastig verder om deze onwaarschijnlijk dramatische crashlanding niet te moeten aanschouwen.
We reden in de velden. 'Kijk, hooi!! Oeh, zullen we wat meepakken voor het Pluisgespuis?' Ook ons konijn z'n hartje moest en zou vandaag verblijd worden. 'Pas wel op dat boer Wortel je niet afschiet', fluisterde ik Koekie angstig toe terwijl hij een handje hooi van het veld ripte. foei koekie!
We reden door de modder. 'Doe eens een truukske met uw nieuwe brommer' zei ik, waarop de liefde van m'n leven zéker 2 hele seconden heldhaftig op z'n achterwiel reed. 'WAUW! Gij kunt me krijgen!' riep ik enthousiast 'Sexy beast!' I love stuntmen, namelijk.
We reden langs een bosje, en ik hoorde iets ritselen. 'Adders op je pad!' riep ik om het monster te bezweren, want dat er iets griezelig zat, dat was buiten kijf. Waarop ik in de pedalen ging staan en met een rotvaart Koekie inhaalde (die natuurlijk honderden meters voor lag) en hem buiten adem meldde dat ik de Bietebauw had gehoord in de bosjes. brrrrr. Had ik effe geluk gehad! M'n lief trok een behoorlijk bedenkelijke wenkbrauw op.
We reden terug door de velden. De klaprozen kleurden spacy rood in de avondzon. Ik vervloekte mezelf dat ik de camera vergeten was. Terloops vervloekte ik de kikkers, heksen, en de bietebauw, om toch maar zeker te zijn.
We reden vooral ongelooflijk traag. Want we moesten alle schöne aussichte in ons opnemen. En hooi rippen. En in hagen belanden. En over kasseien hobbelen. En zo reden we de ondergaande zon tegemoet.
Als dat geen idylle is.

que que?!?!

2005-06-15T14:04:00.000+02:00

woe.ha.ha.
De Standaard overtreft z'n absurditeitsverslaggeving van eigen bodem. Djeez-a wheez!

Oorlog tussen Brusselse IJsventers
IJsventers gunnen elkaar zonlicht in ogen niet

Een tiental personeelsleden van ijsventer Sorento raakten zondagavond in Sint-Jans-Molenbeek slaags met vader en zoon Pasquale en Giuseppe Evengelista van concurrent Ital-Glaces. De zoon liep kneuzingen op, de vader een snijwonde in het aangezicht.

Loer draaien
Het was niet de eerste keer dat het tot een confrontatie kwam tussen beide rivaliserende bedrijven. Verhalen over kapotgeslagen ijskarren doen overal de ronde. Mogelijk draaide de ruzie om het inpikken van elkaars territorium.
De eigenaar van Glacier Carlos langs de Jacques Sermonlaan in Ganshoren houdt zijn hart vast als hij de verhalen opnieuw hoort opduiken. ,,Lang geleden had ik ook problemen met dat soort mensen: ze sloegen mijn wagens kapot. Ik heb toen een proces aangespannen en heb dat ook gewonnen. Nu heb ik met niemand problemen meer, maar er is heel wat onderlinge concurrentie. Sommige ijsventers doen alles om elkaar een loer te draaien. Ieder heeft nochtans zijn eigen route."
IJsverkoper Mario van Gelateria Italiano Pascalino stond gisteravond rustig ijsjes en wafels te verkopen op de Koningsplaats. Kort nadat hij vertrok, stond er een al een andere ijsverkoper op zijn plaats.

Moordende concurrentie
,,Dat is zo geregeld", zegt Mario. ,,De ene gaat en de andere komt. Iedereen heeft min of meer zijn eigen buurt, maar daar wordt al eens van afgeweken. Ik weet van die problemen, maar ondervind er zelf weinig hinder van. Soms krijg ik ambras als ik bijvoorbeeld ergens stop om een broodje te kopen of een vriend te bezoeken. Dan parkeer ik mijn wagen gewoon op die plek, maar als er toevallig een andere wagen aan het verkopen is, krijg ik kwade reacties. De concurrentie is moordend."

(thb)

idylle

2005-06-15T09:07:00.000+02:00

Aangezien het leven in al zijn drukte weer aan het toeslaan is, was het tijd voor relaxy-actie. Koekie, zei ik vorig weekend, dinsdagavond gaan we fietsen. Om te ontspannen! Mijn spouse reageerde enthousiast want hij heeft een spiksplinternieuwe mountainbike en die modderbrommer moet natuurlijk uitgebreid getest worden. Ik had dinsdagavond al spijt van mijn woorden want soms ben ik liever lui. Ik fie-hiets niet graag bergop. Tja!
Vooraleer we vertrokken moest Koekie z'n berggeit-tweewieler nog grondig monteren en smeren en zo. Ik moest me wel vier keer omkleden om de juiste stylish-yet-sporty-look te bekomen. Ik ben klaar! gilde ik en hobbelde tevreden de trap af in m'n vierde outfit. Koekie stond al een tijdje verveeld te wachten. 'Oeh, nog speldjes pakken want anders vliegt m'n haar in m'n gezicht'. Hop terug naar boven 'O en nog even water pakken'. Hop naar de keuken. 'En nog lippenbalsem... oh nee laat maar ik ben al klaar hoor'. Enig observatievermogen meldde me dat Koekie's wacht-boiling point bereikt was.
Deur dicht, we springen op onze fiets. 'Het fototoestel!' zeg ik, 'we gaan toch op een tripje?'. Een wanhopige blik m'n fietsbuddy's ogen weerhield me de voordeur wederom te openen.
En toen zaten we op de fiets! Klaar om de groene omstreken van Leuven te verkennen. Ik zette meteen 'Fietsen op de heide, jij en ik alleen' in. Koekie deed monkelend mee en al snel klonk deze evergreen eenstemmig uit onze kelen. 'Fietsen met z'n beiden!!!!' (... spijtig dat we maar twee regels van dit lied kennen. dat was een beetje een anticlimax)

**het ongetwijfeld spannende vervolg lees je later vandaag wanneer de tijd mij toestaat verder te schrijven**

zweedse puzzels

2005-06-14T10:20:00.000+02:00

Ik heb altijd geleerd dat twee zaken erg goed zijn voor het geheugen: Latijnse vocabulariumlijsten uit je hoofd leren en kruiswoordraadsels. (dat eerste kan wel een dikke uitvlucht geweest zijn om ons al die jaren aan het lijntje te houden en braaf woordjes Latijn te laten blokken)
(JA ZEG! Nu ik erover denk was dat waarschijnlijk écht een uitvlucht!!)

In elk geval, omdat vocabulariumlijsten sóóóó last year zijn, leg ik me heden toe op kruiswoordraadsels. Wel, eigenlijk Zweedse puzzels want de design van kruiswoordraadsels bevalt me niet. Al die zwarte vakjes. Om depressief van te worden.
Zweedse puzzels dus. Enkele jaren terug was ik thuis de ongeslagen QUEEN der Zweedse puzzels. (nerd-alert, ik weet het, maar 't is een feit!) Elke zondag sloegen mijn vader en ik de Morgen-weekend editie open en maakten we elk een helft van de paginagrote Zweedse puzzel, omtersnelst en omterbest natuurlijk! Want m'n vader en ik, wij willen altijd de slimste zijn. Mijn vader is overduidelijk de allerslimste, maar nièt als het op Zweedse puzzelen aankomt! Daar maakte ik hem telkens in als een blikje Campbell Soep. Hah! Vandaar dat ik hem elke zondag optrommelde om mijn zelfbeeld wat op te trommelen.

Gezien mijn recente verstrooidheid m'n leven iets minder leefbaar maakt besloot ik dan ook vorige week in de krantenwinkel van het station zo'n spuuglelijk zweedse-puzzelboekje genaamd Denksport te kopen. Ik zou m'n harses eens omvormen tot topatleten, dacht ik, dan krijg ik misschien wel topsportsubsidies van de Vlaamse Gemeenschap! I should be so lucky.
De Zweedse puzzels waren ontgoochelend klein in vergelijking met De Morgen-mastodonten. Het was ook niet zo leuk om moederziel alleen een zo'n puzzel in te vullen zonder m'n daddy met een zelfvoldane grijns in te maken. Bovendien waren deze bloody puzzels ook nog eens aartsmoeilijk! (en ik had nog wel minachtend maar drie sterretjes moeilijkheidsgraad gekocht)

Met een lichte frustratie legde ik deze verrekte smörebrödpuzzels terzijde en keek dan maar een beetje rond in de treinwagon. Mijn oog viel op een oude krant met die nieuwe Sudoku-puzzels. Een nieuwe uitdaging! dacht ik, en ik begon er lichtjes nerveus aan, want als ik één ding ben dan is het wel cijferblind. En die sudoku's bestaan alleen maar uit cijfers. Na welgeteld twee minuten had ik de krant ik duizend kleine stukjes gescheurd. Mijn zelfbeeld had ik aan de conducteur meegegeven met de boodschap dat ie het bij de verloren voorwerpen kon leggen.
Ik moet dringend nog eens de weekendeditie van de Morgen kopen en zondagnamiddag naar het ouderlijk huis trekken. Dringend, zeg ik U!!

wauwie

2005-06-13T10:58:00.000+02:00

Als ik superwoman was, zou ik m'n krachten niet besteden aan boeven overmeesteren, mensen uit brandende huizen redden, of wereldvrede bespoedigen (daar hebben we deze, deze, en deze kadeekes voor), neen , ik zou gaan kitesurfen.

Die sport is echt übercool. En volgens mij voel je je met zo'n jumpke close to flying!
fladder, fladder.
plons.

Aan de Cöte d'Azur was er één dag uitzonderlijk veel wind. We begaven ons naar de beach en jawel hoor, tientallen kitesurfers doorkliefden de golven en de lucht.
Ik zei WAAAAUUWWW!
Koekie zei bof.

Ik heb er zeker een uurtje of twee naar zitten kijken.

op de foto zie je de kites niet goed, behalve op het strand ;)

Toen we vertrokken liet er iemand vlakbij ons z'n kite op. Ik heb dan maar mijn strandmatje-kite opgelaten :)

foto: koekie

een mens mag wel eens dromen, hé...

words words

2005-06-10T08:50:00.000+02:00

woorden die ik veels te veel gebruik in deze blog

- veels te veel
- mijn lodderig oog
- ...-gewijs
- paniekgil
- hmm
- oeps
- dacht ik zo
- koekie
- fieuw
- milledju

woorden die ik keitof vind en daarom tot treurens toe zal gebruiken

- milledju
- koekie
- een groot denkraam
- bliksems op je pad!
- fi donc
- parbleu
-als u begrijpt wat ik bedoel
- met uw welnemen
- mijn eigen eenzame weg
- praw! der hemeldonderweder

aandachtige lezertjes zullen gemerkt hebben dat ongeveer de helft van die woorden Bommelwoorden zijn. What can I say. Ik ben een afficionado, als u begrijpt wat ik bedoel ;-)

hm?

2005-06-09T15:00:00.000+02:00

Vandaag stop ik mij met mijn neus in de boeken, dus stilte op dit front. Maar voor eventuele lezertjes/ervaren surfertjes heb ik toch een belangrijke vraag.

Wat is (y)?

Ik zie het her en der op blogs staan en in comments:
(y)

Wat is dat? Hmmm??

verstrooid

2005-06-08T09:35:00.000+02:00

Mijn moeder is nogal verstrooid. Mijn vader is zo mogelijk nog verstrooider dan mijn moeder. Om maar te zeggen; ik ben erfelijk belast. Yes, any excuse will do! :)

Ik ben steeds opgegroeid in de vaste overtuiging dat ik nooit verstrooid zou worden. De aanvankelijke tekenen waren veelbelovend. Ik had het geheugen van een 150-jarige Indische olifant en was eenieders wandelende agenda. Mag U iets niet vergeten? O, programmeer het maar in mijn hoofd, ik stuur u wel een reminder. Ook voor toetsen en dergelijks vies was een stalen geheugen een handige extra. Zeker omdat ik altijd te braaf ben geweest om te spieken.

Nu ben ik 27 jaar. Kommer en kwel! Bliksems op mijn pad! Mijn stalen geheugen begint te roesten.

Ergens in de winter. M'n vader belt me op m'n werk met dringende medicijnvraag. Hij heeft zware sinusitis en zijn kop dreigt te ontploffen als hij nog één keer met z'n ogen knippert. Steeds paraat (ik was een scout, ja) ren ik m'n bureau uit, haal ik m'n vélo uit de fietsenstalling, draai ik m'n blauw zwaailicht op en race ik ambulancegewijs naar de apotheek. Onderweg merk ik dat ik m'n sleutels vergeten ben. Wat ik al snel weer vergeet. Als ik heel wat later terugkom op m'n werk zie ik m'n sleutels in het slot van de fietsenstalling hangen. 'aha!', denk ik, daar zijn m'n sleutels!

Begin van diezelfde winter. Ik besluit terug te gaan fitnessen. Enig probleem is dat ik al 5 maanden het sleuteltje van m'n locker met al m'n fitness-spullen in kwijt ben. Ik ga naar de fitnessmeneer en vertel hem schuldbewust dat ik m'n sleuteltje kwijt ben, en of hij m'n abus-slotje op de locker niet kan openbreken. Gewapend met een ENORME tang wandelt hij mee naar de kleedkamers. We komen bij m'n locker en wat ziet m'n lodderig oog?! M'n sleuteltje zit op het slot. Al zo'n vijf maanden. Mijn fitnesspullen in de locker zijn onaangeroerd. Oef.

Vorige week. Voor de vierde keer op rij vergeet ik m'n sleutels thuis. Waaronder die van m'n bureau en van de fietsenstalling. Ik laat m'n fiets dus buiten staan en vraag m'n collega voor de 100ste keer om m'n bureau te openen. tssss. Die avond vertrek ik met Koekie van m'n werk en vertel ik hem dat ik m'n sleutels weer vergeten ben. 'Maar m'n fietssleuteltje heb ik wel nog!' (...onzekere stilte...) '.. denk ik'. Oeps.
Waar is m'n sleuteltje? Met een paniekgil begeef ik me naar de fietsenrekken. Heb je nou ooit. M'n fiets staat er nog. Mét sleuteltje in het slot. 'Fieuw', lach ik naar Koen, 'heb ik effe chance'. Koen slaat zijn ogen ter hemel. 'Hoe is dat nu móóóógelijk?! dat je zo verstrooid bent en er telkens nog mee weggeraakt ook?!?!'

Ik denk dat Koekie een calvinist is en in predestinatie of zo gelooft. Of misschien praat hij gewoon graag tegen de hemel. Ik kan er echt niet aan doen. Ik ben erfelijk belast. of had ik dat al gezegd? Ik ben het vergeten.

Jowan

2005-06-07T09:01:00.000+02:00

Aan ons huurhuisje is een loodgieter verbonden en hij heet Jowan. Niet Jehàààn, maar Jo-Wan. Zoals een Brabants boerenpaard het zou uitspreken. Als er iets stuk is in ons huis, moeten we Jowan bellen. Spijtig is hij niet aan ons huis gébonden. Nochtans, moest ie in onze kelder wonen zou ik 'm elke dag lekker eten brengen. En een pintje.
Aan ons huis zijn er soms stukken. Het is dan ook een oud huisje. Vorig jaar (!!) besloot de boiler in de keuken dat ie geen warm water meer wilde maken. Koud was genoeg, vond ie. Wij vonden dat niet, want warm water is best wel aangenaam als je wil afwassen en zo. Ik belde naar Jo-wan. 'Allui mè Jowan', waarop ik hem dringend bijstand vroeg.
Jowan heeft het echter niet voorzien op superheroes. Hij ziet zichzelf hoegenaamd niet als redder in nood. Laat staan dat hij een batmancape sexy zou vinden of zo. Hij kwam dan ook niet opdagen om ons te redden.
Ondertussen kwam de winter en om de maand belde ik Jowan om te horen of ie nog ging komen. Om de maand ja, want ik ben dan ook nogal lui en Koekie is te verlegen om Jowan te bellen. Jowan kan dan ook nogal dreigend klinken. En zijn stierennek is zo breed als zijn rug. Echt!
Aangezien het bijna zomer is en de boiler stakingspiketten in onze keuken begon op te zetten besloot ik gisteren dat het genoeg was. Jowan was in de winter na talloze telefoontjes één keer komen opdagen, had de boiler bekeken en was mompelend terug vertrokken. Ik keek z'n stierennek na terwijl hij aan de horizon verdween en had gedacht dat ie snel zou terugkomen. Niet dus.
Ik nam dan ook gisteren de telefoon ter hand en probeerde een grote bek op te zetten. 'Allui' (halleu? ik weet niet hoe ik z'n accent fonetisch codificeren moet) 'eh dag Jowan, je bent hier een maand geleden geweest voor de boiler in de keuken. euh... kom je nog langs?' 'Is die nu nog niet gemaakt?' gromde Jowan verveeld. 'DOOR WIE? DE KABOUTERTJES MISSCHIEN?!?!' schreeuwde ik inwendig, en zuchtte beleefd 'euh, neen'.
Maar miracles do happen! Gisterenavond kwam Jowan langs. Elk normaal mens zou boos zijn op zo'n nonchalante loodgieter. Maar bij het binnenkomen smolt m'n boosheid als sneeuw voor de zon. Jowan is immers heel klein en heeft een dikke buik waardoor hij bijna uit zijn overalleke barst. Hij raakte dan ook meteen klem tussen de fietsen in onze gang. Arme Jowan. Nadat hij kundig met z'n buik de fietsen opzij geduwd had begaf hij zich naar de boiler. Met één draai van de Engelse sleutel was het gefixt. Jowan heeft toch wel superhero-allures. 'Je had me eerder moeten bellen', zei Jowan. Ik was met stomheid geslagen en dacht vol medelijden dat Jowan duidelijk aan acute amnesie leed. Aangezien ik niet graag in discussie treed met loodgieters zei ik 'euh... we zijn enkele weken geleden getrouwd, dus 't was druk'. 'Ha, innige deelneming dan!' zie Jowan, en schaterlachend verliet ie ons huis.
Ik had hem graag in de kelder gestoken. Met een pintje bier. Just in case. Maar hij had zijn cape opengeslagen en vloog reeds supermangewijs naar een volgend slachtoffer.

studax

2005-06-06T12:46:00.000+02:00

Een groot voordeel van nu en dan thuis werken is stilte. Ook al woon ik in een pur sang studentenstraatje, het is hier (zeker overdag) overwegend heel stil. En nog een pluspunt: geen afleiding. Bovendien, het zijn examens en hier in de straat zwermen talloze blokvibes rond. Goede werkomgeving! Ik spits mijn brein en denk na. Mijn werkruimte hier is een heuse doctoraatstempel en ik ben haar nukkige opperpriester. Als je bij me aanklopt stel ik je sfinksgewijs drie vragen. 'Wat is president Lukashenko's lievelingssport?' blaf ik je toe. 'Hoe heet de hond van President Poetin?' grom ik vervolgens. 'Welke eerste minister van welk land lijkt verdacht veel op princess Leia?!' grauw ik tenslotte en vervolgens bijt ik je in je kleine teen. Waarna de meeste bezoekers bibberend de aftocht blazen en ik verstrooid mompelend m'n werk verderzet.

antwoorden:
1) ijshockey
2) Koni
3) Julia Tymoshenko, eerste minister van Oekraïne

evolutie

2005-06-02T23:36:00.000+02:00

Gisteren las ik met grote ogen op BBC News over grienden die aanspoelden in Perth en over de mensen die hen met vereende krachten -en met succes, zo bleek - terug de open zee in dreven (dat de EU daar maar eens een voorbeeld aan neemt! collective action!)
Enkele vragen overspoelden meteen tsunami-gewijs mijn hoofd. Waarom in godsnaam spoelen deze beestjes aan? Collectieve zelfmoord?
'Killer Whales, the Kamikazes of the Sea!'
hm, catchy titel
nu nog een scenario verzinnen en dan naar Hollywood verhuizen. Pluisje krijgt alvast de hoofdrol. Wedden dat ie er absolutely darling uitziet in een killerwhale-pakje?
Plots kwam een andere mogelijkheid in me op. Is het hun poging tot evolutie? Grienden zijn per slot van rekening helemaal geen killer whales, maar een soort van dolfijnen, aldus BBC. Hmmm... en dolfijnen zijn toch slimme beestjes, niet? Ik bedoel, zet Flipper en Lassie naast elkaar en de Flipper-reddingsratio verplettert die van Lassie. Lassie komt nog niet eens tot aan Flipper's knieën! Moest ie knieën hebben.
Dus misschien werpen die slimme beestjes zich aan land in een moedige poging tot evolutie? Tot nu toe zonder succes, maar wie weet? We krijgen nooit te zien wat er zou gebeuren, aangezien de mensch hen met man en macht tegenhoudt en mooi terug zeewaarts stuurt. Zoals een van de vrijwilligers de BBC vertelt;

Deidre Beckwith said it was an "extraordinary" scene.
The whales "are very heavy, and they keep moving against us. They are confused... but it is nice to be able to help them. We just hope they survive".

Hmmmm!! 'Moving against us'? 'Confused?' *bedenkelijke frons* Wel ironisch dat uitgerekend de mens hen zou proberen te redden van de evolutie. Vooruitgang is klaarblijkelijk toch alleen maar schadelijk voor het milieu en de het welzijn van de hele wereld, zoals de geëvolueerde mens dag in dag uit aantoont. :)
Anderzijds. Wij waren piepjeskleine amoebevisjes of zo toen we ons landwaarts begaven. Die grienden zijn best wel kanjers. Zij zouden evolueren naar een REUZENras! Superior to humankind! Ze zouden ons kunnen platdrukken met hun pinkje, zoals wij wel eens plegen te doen met een dondervliegje op een warme zomerdag. Karma guys, ik zeg het U. Nog niet zo slecht gezien van die Australiërs, om die grienden een enkeltje richting zee te bezorgen. Toodles, you dolphins, ga de zee maar bevolken!

waar een wil is, is een wet...?

2005-06-02T09:25:00.000+02:00

Ik ga hier zeker geen grote boom opzetten over de Europese Grondwet hoor. Laat ons zeggen een Bonsaiboompje dan. En niet omdat ik me werk-gewijs verplicht voel; mijn rayon is Oost-Europa, en daar verloopt alles per definitie een stuk minder democratisch :)

De eerste neen van Frankrijk was shocking; De tweede neen van Nederland shockeerde vreemd genoeg nog meer. 63%! waaw. Ik las zonet in de pers dat Europa nu in crisis is en dat de Europese leiders niet meer weten hoe het nu verder moet met Europa. Sja.

- een collega van mij merkte heel terecht op dat de Europese grondwet nu toch niet iets is om een referendum over te organiseren. Da's waar; met een beetje moeite (de GW lezen) kan iederéén wel ergens iets vinden in dit document dat hen niet aanstaat. Het document wil de diversiteit van Europa blijven respecteren, hoe kan men dan een eensgezind antwoord verwachten van het volk? Beats me.
- de EU is bovendien een onderneming die al sinds z'n prille bestaan voor het economische aspect steunt op enig kapitalisme en voor z'n (onderontwikkelde) politieke poot op een stevige dosis idealisme, een begrip dat vooral de laatste 15 jaar in EU context sterk uitgerekt & uitgehold werd. De Europese GW steunt voor een groot stuk op dit idealisme. Ik denk dat het algemeen geweten is dat 'het volk' (waar ook ter wereld) niet bepaald idealistisch ingesteld is. Toch niet in de positieve zin. Protesteren, daarin kan een volk zich wel verenigen (Oranje Revolutie in Oekraïne! Rozenrevolutie in Georgië! Tulpenrevolutie in Kirgizië! om maar enkele bloemige voorbeelden te geven. Maar demonstreren uit enthousiasme over een beslissing van een regering of zo? hm, ik pijnig m'n kopke om daar voorbeelden van te vinden. En ik geraak niet verder dan Wit-Russische president Lukashenka die z'n volk om de zoveel maanden op een pleintje in Minsk samendrijft om een 'We love Lukashenka' demonstratie te houden. At gunpoint.
- de Belgische regering was dan ook leep (maar slim!) om geen GW-referendum door te voeren. Ze wilden gewoon de kans reeël houden dat de GW er ook werkelijk zou komen!
- De landen die wel een referendum hielden/houden, kunnen onmogelijk een enthousiaste massa verwachten. De Europese leiders weten toch ook wel alles wat ik hierboven meldde? Waarom organiseren ze het dan? Basisdemocratie? Sabotage? Of pure ouderwetse hoogmoed?
Ik weet het niet, maar milledju, ze hebben wel een duidelijk signaal gekregen. Een welgemikt pookje tussen de ribben van de Europese Unie. Ben benieuwd hoe dat afloopt. Oei, het bonsaiboompje is buiten proportie gegroeid! over en uit.

referendumkoorts

2005-06-01T14:54:00.001+02:00

boom

2005-06-01T09:14:00.000+02:00

Het was heerlijk, idyllisch toeven in Zuid Frankrijk.
Dit

is een foto van ons tentje dat we geplaceerd hadden op een relatief verlaten camping. Hier en daar schuifelden wat bejaarde levensgenieters rond die in hun caravan overwinteren aan de Côte d'Azur (FUN!) (hm).
We zagen de boom en zeiden. Megacool! Hieronder placeren we ons tentje!
Wat je niet ziet op de foto is dat er zo'n 5000 denneappels in de boom hangen te wachten op een hoofdje om te deuken. Wij zagen het ook pas toen we lekker lui op onze rug lagen te lezen. Omdat mijn vlijmscherp verstand reeds lang wist wie Major Hawkins had neergeknald en the frightfully dashing Lord Peter Wimsey, die ik nochtans diep respecteer, in het duister bleef tasten, sloeg ik mijn ogen met enig dédain ter hemel en zag ineens 5000 denneappels boven m'n hoofd hangen. Aaargh koekie, zei ik. Hier zullen nog slachtoffers vallen. Maar neen hoor, de dennappeltjes bleven keurig alle 5000 op hun plaats hangen. Ze dachten waarschijnlijk 'o maar dat zijn newlyweds, die zullen nog genoeg kopbrekens hebben' hah!
Wat je ook niet ziet op deze foto is dat er een klein vliegveld enkele kilometers verder lag en dat de eerste dag van ons verblijf een overkill aan Windkracht 10-helikopters rondvlogen.
Want wat je ook niet ziet op deze foto is dat het 2 dagen tevoren zwaar stormde in Hyères-les-Palmiers. Ik denk dat er wat scheepjes vergaan waren of zo. We kwamen uit België aan en de stad stond blank. Mensen waren krampachtig water uit hun living aan het hozen. Straten werden kolkende rivieren. De overwinterende bejaarden vroegen beleefd waar de Ark van Noah aangemeerd lag. En zo van die dingen. Ik was natuurlijk m'n K-way-ke vergeten. Niet dat dat geholpen zou hebben als de hemelsluizen zich opentrekken. De ergste regen sinds mensenheugenis. (1959. de Fransen hebben een gaatjeskaasgeheugen).
Wat jullie dus eigenlijk ook niet zien op deze foto, is dat ik bijgevolge vanaf dag 1 natte voeten had. En dat het vanaf dag 2 prachtig weer was. En ik dus al snel weer droge voeten had.

foto lien v

update: wat je OOK niet op deze foto ziet is dat ik elke morgen bij wijze van ochtendgymnastiek koekie over de takken van dat boompje zwierde. spierbundels als staalkabels, mja mja.

hommeles

2005-05-31T11:08:00.000+02:00

Zonet naar de tandarts geweest. joepie. Nu is m'n hele onderkin verdoofd. 'Pas maar op dat je je verdoofde mond niet verbrandt', zei m'n collega terwijl hij de bureaudeur voor me opende en ik met een hete tas koffie in de hand stond te balen (ik was natuurlijk weer m'n sleutel vergeten). Ha ja, zoals pater Damiaan zei ik, en lachte als een boer met kiespijn. hahahahaha!
Gelukkig zijn m'n handen nog intact. Typerdetyp.
Gisteren had ik bijna hommeles met generaal Rommeles. Die Duitsers ook, ze draaien soms een beetje door met hun gründlichkeit. Freaks! Ik had besloten pannekoeken te bakken om onze eerste overwinning op de stofmonsters te vieren en mijn meesterstrateeg passend te bedanken. Het kunnen ook pannenkoeken geweest zijn, maar ik lust liever pannekoeken. Na voilà.
Anyways, eenmaal Generaal Rommel op gang is gekomen istie truly unstoppable. 'Ik ga even een blitzkriegje tegen de afwas voeren', zei hij, en hij tikte olijk tegen z'n kepi. 'Goed hoor', antwoordde ik, en bakte ondertussen rustig verder m'n pannekoekies. De Generaal begon meticuleus de vuile afwas in Pruisische rangorde te schikken, alvorens het vuil aan te vallen met eines tolles sopchen. De kolonnes afwas stonden links van het kookvuur, alwaar ik lustig goudbruine pannekoekjes omspatelde. Alleen.... waar zijn m'n spatels naartoe?! (ik heb 2 spatels nodig om 1 pannekoek om te draaien) (I know! twee linkerhanden). Generaal Rommel grinnikte schuldbewust. 'Oeps', zei ie. 'In m'n blitzkrieg-sopje. Had je de spatels maar niet tussen de afwaskolonnes moeten stationeren'. Ja lap. M'n spatels al meteen krijgsgevangen. Die gründlichkeit ging me hier net iets te ver! In een handomdraai sloot ik een internationaal verdragje en bevrijdde m'n spatels.
Vijf minuten later. Rommel wast nog steeds vastberaden af. Zwiep, sop, droog. Zwiep, sop, droog. How systematic. Plots een lichte aarzeling. 'Ik hoop dat je je spatels nog steeds bij de hand hebt, want ik ben er hier ondertussen ook eentje aan het afwassen', zegt Herr Generaal luchtig. 'Haha!' voegt ie er onzeker aan toe. 'MILLEDJU', donder ik, 'heb je nu weeeeerrrr m'n spatels in de afwas gegooid! Een mens kan hier niet eens meer koken!' De Generaal frunnikt zenuwachtig aan z'n medailles. 'Had je ze maar niet in m'n afwaskolonnes moeten placeren. Infiltranten worden onverbiddellijk gesopt!'
grrrrr. Met dreigende blik eis ik m'n spatel nogmaals terug. Twee minuten later is ook m'n botermesje verdwenen. Ik schiet in een Spaanse colère. Zeg tegen Generaal Rommel dat ie met z'n fikken van m'n kookspullen moet afblijven en dat ik ongestoord pannekoeken wil bakken zonder dat m'n kookgerief - terwijl ik het gebruik! - in de afwas verdwijnt. En dat ie maar ergens anders z'n kuiswoede moet gaan botvieren. Pluisje knikt instemmend en met een boze blik verbannen we Generaal Rommel uit de keuken.
Generaal Rommel meets Kolonel Grommel. Hah!
Gelukkig is deze Kolonel een krek in zoenoffers, ditmaal in de vorm van lekkere pannekoeken met choco. Of hoe Nutella de mensen een beetje dichter bij elkaar brengt. *hoe ontroerend. snif*

NEEN

2005-05-30T08:43:00.000+02:00

Frankrijk zei neen gisteren. Wij ook. Neen aan de rommel!
Wat gebeurt er als je 3,5 week niks, maar dan ook NIKS opruimt in je huis wegens a) permanent buitenlandse gasten b) een trouw c) een weekje weg, etc?? Wij hebben het antwoord aan den lijve mogen ondervinden: je kan baantjes beginnen trekken in de zee van rommel. Wij zijn de nieuwe inwoners van Rommeldam!
Papieren, dozen, bloemen, kleren overal. Bergen afwas. Stofvlokken die monstreuze proporties aannamen. Menig nachtje werd ik in angstzweet wakker en dacht ik dat zo'n stofmonster ons zou komen opslokken. Was dat de deur die akelig piepend opende? Hoorde ik daar stofmonster-geruis?!?! aargh!
Ik had stiekem gehoopt dat de rommel zich zou beginnen vervelen tijdens onze afwezigheid en andere oorden zou gaan opzoeken tegen dat we terugkwamen uit Frankrijk. Maar neen hoor, we kwamen ons smerig stulpje binnen en de rommel onthaalde ons op luid gejuich. De vuile afwas gaf ons een vettige knipoog en de stofvlokken maakten een parmantige dwarrelende welkomstpirouette.
Bof.
De voorbije dagen hadden we genoeg excuses om ons rommel-offensief uit te stellen. Etentjes, shopping, een knaller van een trouwpartij in het Begijnhof,... allemaal veel te plezierig, en de bezem werd dan ook over de haag geworpen. Bovendien word ik van kuisen bijzonder humeurig.Toen ik op kot zat waadde ik liever Mozes-gewijs door een klerenzee richting bedje na een nachtje feesten ipv op te ruimen. Zondagmorgen echter werden koekie en ik gewekt door een dreigend gegrom en angstig gepiep. We sprongen spoorslags uit onze lovenest en wat zag ons lodderig (en stofferig) oog?!?! Twee grijze oortjes zwaaiden ons angstig toe uit de kolkende rommelmassa. 'Oh no! They've got Pluisje!' gilden we helemaal overstuur. That's it, zeiden we kordaat. Er moet iets gedaan worden aan deze woelige rommelzee, want Pluisje kan niet zwemmen! Pluisjes oren knikten bevestigend, terwijl hij wanhopig probeerde te watertrappelen. En zijn pootjes zijn al zo kort.
'For the sake of Pluisje' zeiden we vastberaden. Enig vibrato van ontroering klonk in onze stem, en we pinkten collectief een traantje weg. Prompt ontpopte Koekie zich tot generaal Rommel! Als onfeilbaar strateeg slaagde hij er in een handomdraai in een effectieve containment-politiek toe te passen. Fluks ordende, veegde, versleepte, en verpletterde hij the mess. Laat ons zeggen dat ik me iets bescheidener ontpopte tot zijn trouwe commandant. Want let's face it, ik zal er nooit of te nimmer in slagen op te klimmen tot Generaal in de Rommelbestrijding, zelfs niet als er konijnenleventjes op het spel staan. Ik, die vroeger door haar moeder liefkozend Floddertje genoemd werd?! Het is een bij voorbaat verloren strijd. Misschien promoveer ik echter wel tot burgemeester van Rommeldam!

pink cloud day

2005-05-27T10:10:00.002+02:00

LE MATIN

foto: pieter baert

*snotterdesnotter*

foto: pieter baert

afterglow

2005-05-26T08:46:00.000+02:00

zoals trouwe lezertjes ondertussen wel weten hebben koekie en ik een weekje geleden the big leap gemaakt, knal richting huwelijk; wat vergezeld ging met veel witte tule, sharp suits, veel, mooie, mooie woorden, ontroerende woorden, zeepbellen, duizenden glimlachen en knipogen, een traantje van geluk, idiote glimlachen (van mijnentwege), roze wolkjes, mil-joe-nen kussen, lots of food&drinks, kippe(n?)velmomenten, humor, long lost friends, bearhugs, fa-miiiiilieeeeeh..., gedichten, spietsjkes die m'n gevoelige snaar diep raakten, giggles, roze olifanten, poepzwieren à volonté, enfin, u weet het al, het was een waarlijk feest voor het oog, het oor, en vooral het hart.
*een collectieve aaaaaaah graag*

ik zal vandaag misschien nog wel een fotootje op deze blog knallen - die zijn btw een succes dankzij onze onovertroffen fotograaf Pietel! - en voor de rest zal ik blogsgewijs niet veel gewag meer maken van onze super jour d'amour, anders denken jullie nog dat ik op een roze wolk in de 7de hemel woon! Dat is ook wel zo, maar m'n vriendjes serafijn en cherubijn zijn nogal op hun privacy gesteld dus ik zal er maar het zwijgen toedoen. Now if you'll excuse me, ik heb m'n rijstpap-ontbijt niet op en ben m'n gouden lepeltje kwijt en ik moet dringend nog wat baantjes gaan trekken in m'n chocomelkzwembad en om 10u heb ik rijles in de eenhoornmanège. Een druk programma dus, en avant!

ZO

2005-05-25T09:15:00.000+02:00

.... zag de beach er ongeveer uit

Zo zag de snoet van koekie eruit na net één dagje teveel zon. Of ook wel zo.
Mijn tronie kleurde daarentegen net zo fout als deze meneer.

Maar ja wat geeft het ook, na een weekje pokkeland hier zullen we wel weer bleekscheetjes zijn. Ja inderdaad, ik moet nog even afkicken!

en toen....

2005-05-17T00:12:00.000+02:00

waren we getrouwd en geringd en wel en besloten we bovendien ook nog eens te elopen naar de Côte D'Azur. Adieu my friends, posts zullen hier weder verschijnen vanaf 25/5!!

ik wil alleen maar haar

2005-05-10T17:02:00.000+02:00

waarschuwing: trouwgezever-post

Vandaag naar de kapper geweest voor een testkapsel. Als U een nieuwe auto koopt maakt u een testrit, als u gaat trouwen gaat u best even langs (de kapper, niet de garage) voor een testkapsel. Vorige keer had m'n kapster gezegd dat m'n haar nogal kort was om op te steken, maar dat ze het wel 'losjes' kon doen 'zo met wat van die loshangende krullen'. FOUT!!!!! U denkt toch zeker niet dat ik poedelgewijs naar het altaar ga schrijden? Ik ben ook echter iets te verlegen om na de kapbeurt te zeggen dat ik het eigenlijk aarts, maar dan ook echt aartslelijk vind. Dus hoe los ik dat op?!
Pre-emptive strikes. Enkele voorbeelden van het internet geplukt waarop veel te dikke Engelse ladettes een bombastisch huwelijkskapsel op hun hoofd hebben staan torenen, inclusief 'romantische krullen'. Jak Jak! Die voorbeelden geprint en meegenomen. Dit vooral niet, aub. Voor de rest, doe uw zin! Ja, dat kapsel zie ik wel zitten.